2 listopada dotarła smutna wiadomość o śmierci Ewy Kawończyk, emerytowanej dyrektor Zespołu Szkół im. Walerego Goetla w Suchej Beskidzkiej. Miała 63 lata. Ewa Kawończyk była wybitną postacią lokalnego środowiska oświatowego. Przez wiele lat z ogromnym zaangażowaniem i pasją poświęcała się pracy dydaktycznej i wychowawczej, kształtując kolejne pokolenia młodzieży. Jako nauczycielka i dyrektor była nie tylko mentorką i autorytetem, ale również osobą o wielkim sercu, otwartą na potrzeby innych, gotową pomagać i wspierać zarówno uczniów, jak i współpracowników. Jej działalność na rzecz szkoły i środowiska edukacyjnego na zawsze pozostanie w pamięci tych, którzy mieli zaszczyt ją poznać. Wspominana jest jako osoba życzliwa, pełna energii i oddania swojej pracy, która potrafiła inspirować innych do działania i wiary w swoje możliwości. Ewa Kawończyk angażowała się również w życie społeczne. W latach 2018–2023 pełniła funkcję radnej Gminy Stryszawa VII kadencji, z oddaniem pracując na rzecz lokalnej społeczności. [news:1369664]
Na początku grudnia region obiegła smutna wiadomość o śmierci Dariusza Kubali – wieloletniego ratownika zawodowego Grupy Beskidzkiej GOPR. Miał 57 lat. Odszedł człowiek niezwykle zasłużony dla ratownictwa górskiego w Polsce, który całe swoje życie poświęcił służbie drugiemu człowiekowi. Dariusz Kubala rozpoczął swoją służbę w Grupie Beskidzkiej GOPR w 1987 roku. Już trzy lata później ukończył kurs ratownictwa górskiego I stopnia na Markowych Szczawinach, a w 1991 roku – kurs II stopnia w Schronisku Samotnia w Karkonoszach, uzyskując stopień starszego ratownika.Przez blisko cztery dekady aktywnie uczestniczył w działaniach ratowniczych, szkoleniowych i sportowych, reprezentując Grupę Beskidzką GOPR na arenie krajowej i międzynarodowej. Wyróżniał się profesjonalizmem, odpowiedzialnością i niezwykłym oddaniem służbie w górach. Za swoje zasługi został uhonorowany licznymi odznaczeniami, w tym Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Złotą i Srebrną Honorową Odznaką GOPR. Śmierć Dariusza Kubali to ogromna strata dla środowiska ratowników górskich, przyjaciół i wszystkich, którym niósł pomoc. Jego życie i praca pozostaną wzorem poświęcenia i służby dla innych. [news:1391978]
18 grudnia rodzina, przyjaciele i znajomi odprowadzili na miejsce wiecznego spoczynku Eugeniusza Kruczalaka – pochodzącego z Jordanowa długoletniego pracownika naukowego Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Ceniony docent, trener klubowy i kadry narodowej, wychowawca wielu pokoleń lekkoatletów, miał 92 lata. Eugeniusz Kruczalak przez całe zawodowe życie był związany z Akademią Wychowania Fizycznego w Krakowie, gdzie dał się poznać jako znakomity dydaktyk i badacz. Przez kilka lat kierował Katedrą Lekkiej Atletyki, a w latach 1970–1971 pracował jako trener w klubie Wisła Kraków oraz w kadrze narodowej. Jego specjalnością były biegi krótkie, którym poświęcił swoje badania naukowe oraz liczne publikacje. Dorobek naukowy docenta Kruczalaka obejmuje 55 prac naukowych, w tym uznawaną za najważniejszą monografię „Teoretyczne i metodyczne podstawy treningu sportowego w lekkoatletycznych biegach krótkich”. Publikacja ta stała się jednym z filarów polskiej myśli szkoleniowej w zakresie biegów krótkodystansowych i do dziś stanowi punkt odniesienia dla trenerów oraz naukowców. Był nie tylko wybitnym naukowcem i trenerem, ale też człowiekiem o wielkim sercu, ceniącym przyjaźń i relacje. – Był bliskim przyjacielem mojego ojca – obaj ukończyli w 1951 roku Liceum Ogólnokształcące w Jordanowie. Blisko przyjaźnił się również z byłym wiceprezesem Andrzejem Walasem. W czasie pracy naukowej wielokrotnie konsultował się z moim ojcem w zakresie mechaniki ruchu, co pomogło mu w opracowaniu optymalnej sylwetki biegacza – wspomina Stanisław Bednarz, prezes Towarzystwa Miłośników Ziemi Jordanowskiej. Po zakończeniu kariery zawodowej Eugeniusz Kruczalak osiadł w rodzinnym domu przy ul. gen. Maczka w Jordanowie. Był synem cenionego miejscowego majstra budowlanego. Nawet na emeryturze pozostał wierny swojej sportowej pasji – często można go było spotkać podczas przejażdżek rowerowych czy spacerów po okolicznych lasach. Eugeniusz Kruczalak pozostanie w pamięci jako jeden z tych synów ziemi jordanowskiej, którzy dzięki wiedzy, pasji i pracy rozsławili swoje rodzinne miasto w świecie nauki i sportu. [news:1396985]
2 stycznia rodzina, przyjaciele, znajomi oraz liczne grono dawnych uczniów pożegnali Zofię Zawojską, wieloletnią nauczycielkę Szkoły Podstawowej nr 1 w Suchej Beskidzkiej. Zmarła 28 grudnia, mając 84 lata. Zofia Zawojska przez wiele lat uczyła w klasach I–III, wprowadzając najmłodszych w świat nauki i wartości, które kształtowały ich na całe życie. W pamięci uczniów zapisała się jako pedagog wymagający, ale sprawiedliwy i oddany swojej pracy. – Była całym sercem za naszą klasą, a jednocześnie bardzo konsekwentna. Nikogo nie faworyzowała, ale też nikogo nie karała bez powodu. Prowadziła klasę twardą ręką – może to i dobrze, bo dziś tego trochę brakuje. Na lekcjach zawsze panowała cisza i porządek, a my dobrze na tym wyszliśmy – wspomina jeden z jej wychowanków. Zofia Zawojska znana była także ze swojej miłości do muzyki. Grała na akordeonie i z pasją rozwijała talenty artystyczne uczniów. To z jej inicjatywy powstał szkolny chór, w którym początkowo śpiewali uczniowie z prowadzonej przez nią klasy. Zespół kontynuował działalność również w kolejnych latach, aż do ukończenia szkoły przez jego członków. – Śpiewaliśmy różne piosenki, także wojskowe – do dziś pamiętam ich słowa – wspomina były chórzysta. Zofia Zawojska pozostanie w pamięci suszan jako nauczycielka z prawdziwego powołania – wymagająca, ale serdeczna i życzliwa, potrafiąca zjednać sobie szacunek uczniów i współpracowników. [news:1454184]
5 stycznia 2025 roku w Krakowie zmarła prof. dr hab. Danuta Ptaszycka-Jackowska, honorowa obywatelka Gminy Zawoja, wybitna badaczka i autorytet w dziedzinie turystyki, gospodarki przestrzennej oraz ochrony środowiska. Miała 85 lat. Profesor Ptaszycka-Jackowska przez całe życie łączyła działalność naukową z praktyką, angażując się w prace wielu instytucji, organizacji i rad naukowych. Pełniła m.in. funkcję Przewodniczącej Rady Naukowej Babiogórskiego Parku Narodowego, z którym była związana przez wiele lat. Dzięki jej zaangażowaniu i badaniom piękno Babiej Góry oraz jej przyrodnicze bogactwo zostały przybliżone szerokiemu gronu odbiorców – szczególnie za sprawą publikacji „Światy Babiej Góry”, stanowiącej jeden z najważniejszych jej dorobków. Swoją karierę naukową rozpoczęła w 1963 roku, uzyskując tytuł magistra inżyniera na podstawie pracy o funkcji turystyczno-wypoczynkowej Tyńca. W 1975 roku, na Akademii Rolniczej w Krakowie, obroniła doktorat nauk leśnych w zakresie ochrony środowiska pod kierunkiem prof. Stefana Myczkowskiego, a w 1990 roku uzyskała habilitację w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Jej praca „Kształtowanie stref ochronnych przyrodniczych obszarów chronionych” została wyróżniona Nagrodą Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Zawodową drogę rozpoczęła w Pracowni Urbanistycznej Warszawy, uczestnicząc w tworzeniu planu zagospodarowania przestrzennego stolicy. Po odbyciu studiów podyplomowych w Turynie związała się z krakowskimi instytucjami naukowymi – m.in. Instytutem Turystyki oraz Instytutem Kształtowania Środowiska. Od 2004 roku pracowała jako profesor nadzwyczajny w Instytucie Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie prowadziła badania i seminaria do 2014 roku. Dorobek naukowy prof. Ptaszyckiej-Jackowskiej jest niezwykle bogaty. Obejmuje ponad 120 publikacji, w tym 20 książek, a także 90 opracowań badawczych, planistycznych i eksperckich. Była również autorką około 100 haseł encyklopedycznych. Jej badania koncentrowały się na trzech głównych obszarach: planowaniu przestrzennym, ochronie środowiska i turystyce. Była aktywną członkinią licznych towarzystw i rad naukowych, m.in. Polskiego Towarzystwa Rozwoju Ziem Górskich, Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Komitetu Zagospodarowania Ziem Górskich PAN, a także Państwowej Rady Ochrony Przyrody i Krajowej Komisji ds. Ocen Oddziaływania na Środowisko. Profesor Danuta Ptaszycka-Jackowska pozostawiła po sobie bogaty dorobek naukowy i trwały ślad w dziedzinie ochrony przyrody oraz turystyki. Jej życie i działalność stanowią przykład głębokiego zaangażowania w rozwój nauki oraz troski o zachowanie dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego polskich gór. Pozostanie w pamięci jako wybitna badaczka, nauczycielka i przyjaciel Babiej Góry. [news:1471079]
