"Amnezja". Poznawajcie losy bohaterów i decydujcie o nich! cz.10

To już dziesiąty odcinek „Amnezji” - powieści/noweli interaktywnej. Tym razem zapraszamy do kolejnego odcinka, którego autorką jest Irena Małysa. Życzymy miłej lektury!

Anita wybiegła na parking przed blokiem. Przez kilka sekund zastanawiała się, czy nie pojechać samochodem. W końcu pobiegła w stronę ulicy Mickiewicza rozglądając się na wszystkie strony w poszukiwaniu swoich synów. Próbowała sobie przypomnieć w co byli ubrani. Była przekonana, że rano jeden nosił pomarańczową bluzę z kapturem, a drugi niebieską. Biegła przez pasaż handlowy zatrzymując wzrok na każdej grupce dzieci objuczonych plecakami. W pewnej chwili ktoś dotknął jej ramienia. Odwróciła się z nadzieją, że to Nikodem albo Karol. 

• Proszę pani, czy coś się stało?

Przed nią stał Kamil, ten z klasy zaginionego Maksa. 

• Nic takiego, po prostu moje dzieci jeszcze nie wróciły ze szkoły i nie odbierają telefonu. 

Kamil pokiwał głową ze zrozumieniem. Przypomniał sobie jak jeszcze niedawno jego matka też próbowała go tak pilnować. Teraz na szczęście odpuściła. 

• Znajdą się. Proszę się nie martwić. 
• Ja wiem, tylko boję się, że...

Anita spojrzała w oczy Kamila z rozpaczą. 

• Koleżanka z ich klasy powiedziała, że oni tam mogli...

Kamil otworzył szerzej oczy. Wiedziała, że pomyślał już o tym samym. 

• Myśli pani, że oni poszli do oranżerii ?

Pokiwała głową trochę zbyt mocno. 

• Proszę niech pani weźmie moją hulajnogę elektryczną, tak będzie szybciej. 

Spojrzała zaskoczona na urządzenie, które podał jej chłopak. Jechała na takiej już kilka razy, ale nie tu, w centrum Suchej Beskidzkiej. 

• Dziękuję Kamil. Przyniosę ją jutro do szkoły. 
• Spoko, ja biegnę za panią, może się przydam. 

Anita stanęła na hulajnodze. Przed sobą zobaczyła dwie matki jej uczennic spoglądające na nią z dezaprobatą. Ruszyła mijając je szybko. Przemknęła przez nowy chodnik i dalej przez przejście dla pieszych. Zwolniła chwilę przy przystanku, zerkając pod wiatę. Nie widząc swoich synów ruszyła dalej mijając Urząd Miasta, sąd i rząd sklepów. Chwilę stała na światłach zerkając w stronę rynku. Tam jednak też nie widziała swoich dzieci. W kieszeni jej bluzy rozdzwonił się telefon. Odebrała bez zastanowienia. 

• Halo, Anita - w słuchawce usłyszała głos męża. 
• Wrócili ? 
• Nie - Bartek był cały roztrzęsiony - Gdzie jesteś ?
• Jadę na hulajnodze w stronę zamku. 
• Na hulajnodze ? 
• Później ci opowiem. Czekaj w domu, może wrócą lada moment. 

Rozłączyła się, bo nad przejściem dla pieszych zaświeciło się zielone światło. Ruszyła mijając ZUS i dalej przez tory. Wjechała na teren ogrodu zamkowego. Musiała zejść z hulajnogi i dalej ją prowadzić. Park był zupełnie pusty. 

• Nikodem, Karol ! - zawołała donośnie. 

Echo odbiło się od tafli stawu, a zaraz po tym rozległa się cisza. Skryła hulajnogę w krzakach i ruszyła biegiem w stronę oranżerii. Z każdym metrem czuła coraz większy lęk, który pełz po jej plecach ścieżką znaczoną przez pot. 

• Nikodem, Karol ! - jej głos był coraz bardziej histeryczny. 

Nagle stanęła przy ławce i schyliłą się sięgając po leżący tam plecak. Podniosła go do góry i ogarnęło ją przerażenie. To był plecak jej syna, Karola. Odrzuciła go na bok i pobiegła jak najszybciej do oranżerii. Wejście było ogrodzone taśmą ostrzegawczą i słupkiem z napisem “Zakaz wejścia. Budynek grozi zawaleniem.” Przeskoczyła jednym susem przez tę przeszkodę i weszła do środka. Zamarła. Na podłodze siedzieli jej synowie i Cyprian, ich kolega z klasy. 

• Matko boska, co wy tu robicie!  - zawołała. 

Czuła jakby to było deja vu. Znów te szklane rozbiegane oczy, infantylny wyraz twarzy. Tylko tym razem, to były jej dzieci ! 

Uklękła na ziemi pomiędzy nimi. 

• Karolku, wstawaj, nie bój się. Chwyć się mnie. Wszystko jest dobrze, po prostu wstań - mówiła wyciągając telefon. 

Dotknęła zimnego czoła drugiego syna. Było mokre od potu. Ich kolega siedział w pozycji dużej lalki, z rozłożonymi szeroko nogami i rękoma. 

Udało połączyć się jej z mężem. 

• Bartek, oni są w oranżerii. Znów to samo. Nic nie mówią, są w szoku. Dzwoń na pogotowie i do mamy Cypriana. Przyjedź tu. 

Nie odpowiedziała na pytania męża. Odłożyła telefon i pochyliła się nad Nikodemem. Chwyciła go od tyłu pod pachy i podniosła. Co prawda stał na nogach, ale bardzo słabo. Wyprowadziła go na zewnątrz i położyła na trawie. Ruszyła po następnego. Po kilku minutach wszyscy leżeli przed oranżerią. Pobiegła po plecak znaleziony na ławce. W środku była butelka z wodą. Posadziła Karola i próbowała go napoić. Miał rozbiegane oczy. Gdyby był starszy, pomyślała, że jest pod wpływem jakiś narkotyków lub dopalaczy. Usiadła bezradnie i rozpłakała się. Usłyszała sygnał syreny zbliżającej się wzdłuż parkowego muru. Już po chwili biegł w jej stronę Bartek, a za nim ratownicy medyczni wyposażeni w wielką torbę i nosze. 

• Anita ! Co z chłopakami ?! - krzyczał jej mąż już z daleka. 
• Żyją, ale są w szoku, nic nie mówią, nie mogą się nawet napić. 

Do dzieci dopadli ratownicy, a zaraz za nimi lekarz. Kazali im się odsunąć. 

Bartek spojrzał z niepokojem w stronę oranżerii, zaczął iść w jej kierunku. Gdy Anita to dostrzegła zawołała. 

• Stój ! Nie idź tam ! 

Ten jednak nie słuchając zniknął w starych murach, lecz po chwili wyłonił się z plecakiem ich syna. 

Odetchnęła z ulgą, widząc, że mąż jest cały i zdrowy. 

• Co oni noszą w tych plecakach? - zapytał retorycznie. 

Uklękli przy dzieciach wyczekując na to, co powiedzą sanitariusze. Obserwowali jak mężczyźni podkuwają dzieci i podłączają kroplówki. W końcu lekarz wstał. 

• Nie wiemy co im jest. Rozumiemy, że to podobna sytuacja, jak z tymi dziećmi z technikum. Spróbuję zorganizować im miejsce w Krakowie, gdzie mają komorę hiperbaryczną. Jest nadzieja, że to im pomoże wrócić szybko do zdrowia. 
• Dlaczego nikt nie zabezpieczył tego budynku ! - mąż Anity był bardzo zdenerwowany. 
• To już pytania do policji, my leczymy ludzi - odpowiedział lekarz - Zabieramy chłopaków. 

Anita złapała za dłoń Cypriana. Chłopak wyglądał już trochę lepiej. Widziała w jego oczach przebłysk świadomości. 

• Twoja mama zaraz tu będzie, nic się nie bój. 

Patrzyli w osłupieniu, jak kolejna grupa ratowników pomaga zabrać chłopaków do karetek. 

Anita nie mogła przestać myśleć o zielonych kamieniach. Dlaczego rozmawiała o tym przy dzieciach ? Dlaczego ich nie dopilnowała ? Wyrzuty sumienia paliły ją do żywego. 

• Bartek musimy tu sprowadzić jakiś naukowców. Niech zbadają to miejsce. Dzwonię do mojej siostry. Niech popyta na Uniwersytecie Jagiellońskim, kto może zająć się takim przypadkiem. 
• Dobry pomysł - odpowiedział strapiony Bartek - chodź, pojedziemy za karetką. 

Irena Małysa