"Amnezja". Poznawajcie losy bohaterów i decydujcie o nich! cz.5

„Amnezja” to powieść/nowela interaktywna autorstwa Ireny Małysy, Wandy Wywijas i Daniela Grepsa. Dziś oddajemy w Wasze ręce jej piąty rozdział. Życzymy miłej lektury!

Adrian kręcił się jakby dokuczały mu owsiki.

-No ja muszę już do domu powiedział składając notes. Mama wraca trzeba ogarnąć chatę.

-Ja też się zbieram, mam busa powiedziała Patrycja z wdziękiem unosząc zgrabny tyłeczek. Kamil siorbnął resztę zimnej herbaty i zapłacił.

 -Odprowadzę cię na busa rzekł cmokając Patrycję w policzek.

 Przypatrywał się jej z boku, ładna babka, fajna ale staje się zbyt zaborcza, myślał.

Przecież muszę porozmawiać z Anką, to przecież ważna sprawa nie tylko dla mnie jako kolegi

ale całej klasy, a jego rodzice? Aż się wzdrygnął na myśl co by było gdyby to on był na miejscu Maksa.

Mama by chyba umarła ze zmartwienia. Wsadził Patrycję do busa i już spokojny postanowił zadzwonić do Anki Parowskiej, by się umówić.

-Masz szczęście właśnie idziemy w stronę rynku. A Jagoda nie będzie nam przeszkadzała? odezwała się Anka.

-Któż to taki o tak słodkim imieniu, znam ją?

-Raczej nie ja też poznałam ją zaledwie kilka dni temu. Gdzie się spotkamy spytała?

- Właśnie wyszedłem z rzymu ale chętnie wracam.

 -Usiadł na tym samym miejscu, ludzi niewielu.

 -Mamy po sezonie z uśmiechem powiedziała kelnerka podając herbatę z cytryną.

  Po przeciwnej stronie sali śmiejąc się na cały głos siedział Jan, starszy o rok.

  Skinął od niechcenia ręką jakby odganiał przelatującą muchę. Zachowuje się jakby chciał na  siebie zwrócić uwagę nielicznych gości, a może dwom dziewczynom, które go zupełnie ignorowały. Nie da się facet lubić. Chyba forsa tatusia biznesmena uderzyła mu do głowy.

Obserwując Jana dumał parząc język.

-Nareszcie !zawołał w stronę dziewcząt. O rany obok Anki wchodziła dziewczyna ubrana jakby chodziła na pensję „Motuli. Biała bluzka z bufiastymi rękawami schowana w pasie do czarnej plisowanej spódniczki podkreślała szczuplutki pas.  Osa, osa! w myślach zachwycił się Kamil. Jej błękitne jak niezapominajki oczy zaśmiały się rozbawionymi iskierkami dając jakieś bliżej nieokreślone ciepło. Wyjąkał swoje imię prawie zapominając jak się nazywa.

Kurde co ja robię? Chrząknąwszy zaczął tłumaczyć Ance o co chodzi ale tak, że nie umiała zrozumieć. No nie! Potrzebuję koncentracji bo się całkowicie skompromituję.

Nie zdążył dojść do sedna sprawy, bo ni z tąd, ni z owąd usłyszał nad głową gromkie: siema i dłoń wyciągniętą w jego stronę. W bezczelny sposób, bez pytania rozwalał swój tyłek na ławce Jan, a jego pełen ironii uśmiech rozlał się po twarzy jak rzeka Skawa podczas ulewy.

Może się przedstawisz syknęła Anka, która jak większość nie pałała do niego sympatią.

-Sorry, sorry -Jan jestem powiedział podając rękę Jagodzie.

-Jagoda, podając mu koniuszki palców rzekła spoglądając na tego wysokiego chłopaka, który z jakiegoś powodu ją drażnił, mimo że wydał się jej bogiem urody. Ponad metr osiemdziesiąt, szeroka klata widoczna w rozchełstanej koszuli i te bursztynowe bezczelne oczy w firankach gęstych wywiniętych rzęs. Przystojniak spytał: co pijecie ja stawiam.

-Chłopie my tu roztrząsamy poważny problem, a właściwie chcemy rozwiązać zagadkę, trochę nie w porę się koleś przysiadłeś, prawie szczeknęła Anka.

- Coś tam starzy napomknęli, ale ja żyję jeszcze wakacjami. Dwa dni temu wróciłem z wysp. Mówię wam, wolność, na dodatek bez starych to jest to, czego nie zaznaliście.

Człowieku, cichym głosem szepnęła Jagoda, ja wiem jak się żyje bez rodziców, dwa miesiące temu pochowałam mamę. Patrzyła na niego wzrokiem kobry wyłażącej z naczynia.

Użądliła go tym wzrokiem w samo serce i ten jad paraliżował jego członki powoli aż do krzyku.

-Sorry, sorry usłyszeli z ust Jana po raz drugi. Znikał jakiś cichy, blady nie oglądając się na salę.

autor: Wanda Wywijas

  Pytanie:

 - czy Jagoda ma się włączyć w sprawę zaginięcia Maksa?