Wielki Poniedziałek, Wtorek, Środa w Kościele katolickim

Wielki Poniedziałek – drugi po Niedzieli Palmowej dzień Wielkiego Tygodnia, który rozpoczyna oktawę obchodów Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Dominującym jest kolor fioletowy. Tego dnia rano, według Ewangelii św. Marka, Jezus przeklął drzewo figowe (Mk 11, 12-14). Potem wszedł do świątyni, aby wypędzić sprzedających w niej kupców, jednocześnie oczyszczając to miejsce i napominając iż: „napisane jest – mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczyniliście z niego jaskinię zdrajców” (Mk 11, 15-18). W tym dniu nastąpiło też namaszczenie Jezusa w Betanii według Ewangelii Jana (J 12, 1-11), co stanowi symboliczny wstęp do wydarzeń związanych z męką, śmiercią oraz Zmartwychwstaniem Chrystusa. Ponadto słyszymy proroctwo Izajasza dotyczące Sługi Bożego ofiarowanego za zbawienie świata (Iz 42, 1-7). 

Wielki Wtorek – trzeci dzień Wielkiego Tygodnia, w którym rano uczniowie Jezusa zobaczyli uschnięte drzewo figowe, przeklęte przez Jezusa poprzedniego dnia (Mk 11, 20 – 25). Jezus przybył do Jerozolimy, gdzie prowadził polemiki ze starszyzną żydowską. Zapowiedział całkowite zniszczenie Jerozolimy, koniec świata i powtórne swoje przyjście na ziemię. Wymownie nawoływał do czujności w przypowieściach takich jak: o mądrych i głupich pannach, o roztropnym słudze i o talentach. Katolicy tego dnia słyszą zapowiedź zdrady Judasza i zaparcia się Jezusa przez św. Piotra. Ewangelia zawiera fragment narracji o Ostatniej Wieczerzy z Ewangelii Jana (J 13, 21-33; 36-38). Pierwsze czytanie głosi proroctwo Izajasza o Bożym zbawieniu, które dotrze aż do krańców świata (Iz 49, 1-6).

Wielka Środa – czwarty dzień Wielkiego Tygodnia, a w nim następuje zdrada Jezusa Chrystus przez Judasza Iskariotę, który za 30 srebrników zobowiązał się wydać Go arcykapłanom. Ostatecznie dopuścił się tego czynu poprzez wskazanie Jezusa żołnierzom w Ogrodzie Oliwnym pocałunkiem  w nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek. Jezus wygłosił swoją ostatnią mowę m.in. o  konieczności swojej śmierci, używając metafory ziarna: „Jeśli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, a jeżeli obumrze przynosi plon obfity” (J 12, 24). Czytane są fragmenty opisujące zdradę Judasza np. (Mt 26, 14-25), jak również proroctwa Izajasza o cierpiącym Słudze Boga (Iz 50, 4-9a). Dzień w sposób szczególny przygotowuje do Triduum Paschalnego, czyli Wielkiego Czwartku, Piątku, Soboty, stanowiąc dramatyczny wstęp do męki Chrystusa.

Kazimierz Surzyn