Jak to kobiety wymodliły deszcz – opowieść

            Działo się to w Białce dawno temu. Jednego lata panowały wyjątkowo wielkie upały. Słońce prażyło całymi tygodniami. Nie było widać końca tej suszy. Wtedy kobiety z wioski wiły wianek, aby nim ubrać kapliczkę domkową, z XVIII stulecia, zwieńczoną wieżyczką, której dzwon w przeszłości służył do odpędzania burz. Dzwoniono rano, w południe oraz wieczorem. Dzwon uratowali mieszkańcy, chowając go w czasie II wojny światowej przed Niemcami, którzy chcieli  go zabrać i przetopić. Wewnątrz kaplicy, w barokowym ołtarzyku, mieści się wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej, który jest połączeniem obrazu, a także płaskorzeźby. Nad nim znajduje się malowidło przedstawiające świętego Wojciecha. Kompozycję dopełnia wymalowana na ścianie za ołtarzem draperia. Ściany kapliczki są wypełnione namalowanymi wizerunkami: świętego Józefa z Dzieciątkiem i Matki Bożej Bolesnej, po lewej stronie, a po prawej, świętego Jana Nepomucena oraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Dawniej odprawiane były w kaplicy Msze Święte, sprawowane przez makowskich księży. Mieszkańcy w maju licznie zbierali się wokół kaplicy modląc się i śpiewając pieśni wychwalające Maryję. Zwyczaj ten przetrwał do dziś, chociaż większość wiernych modli się oraz śpiewa w pobliskim kościele. Podkreślić należy, że kaplica jest zawsze pięknie zadbana. 

            Kobiety postanowiły, przy wspomnianej wcześniej pracy wicia wieńca, iż muszą ratować Białkę oraz okolice przed narastającą suszą.

• Najlepiej będzie jak przyjdziemy dzisiaj wieczorem do kaplicy i tam po jej ubraniu, zaniesiemy modły do Najwyższego i Jego Matki Maryi – powiedziała Marysia do swoich przyjaciółek.
• Dobrze, zgodziły się z nią: Aniela, Krystyna i Agnieszka. Inne kobiety nic nie mówiły, tylko kiwały głowami.
• Cała wieś i okolice będą nam za to wdzięczne – dodała już sama Anielka.

            Wieczorem zgodnie z planami kobiety przyszły do kapliczki, wytarły kurze, umyły posadzkę, pozamiatały wokół. Następnie  ubrały ją pięknie. Drzwi wejściowe przybrały wieńcem, w ołtarzyku rozłożyły biały, haftowany obrus, a do flakonów włożyły świeże kwiaty, zerwane z ogrodów. Wszystko pachniało i lśniło.

• No, teraz czas na najważniejsze, na modlitwy – oznajmiła Krysia.
• Tak, niech wreszcie spadnie deszcz – odpowiedziała Marysia, pełna nadziei.

            Modliły się długo. Odmówiły różaniec oraz Litanię do Najświętszej Maryi Panny. Cudnie śpiewały maryjne pieśni.

            Następnego dnia, od rana zaczęło mocno padać. Kobiety zebrały się w domu u Agnieszki, aby podziękować Bogu i Maryi za deszcz. Rozpętała się burza. Błyskało się na pół nieba i bardzo grzmiało. Agnieszka zapaliła gromnicę. Potem wszystkie schowały się za piecem wokół komina.

• Nie chowajcie się za kominem, bo tam pieron może strzelić – pouczał kobiety Franciszek, mąż Agnieszki.
• Cicho bądź stary pierniku!
•  Nie wywołuj wilka z lasu – powiedziała zdenerwowana żona.

            Padało jeszcze kilka dni. Skawa wylała z koryta, zatapiając wiele gospodarstw, położonych w pobliżu rzeki. Wezbrana woda zabrała most. Wkrótce powódź zalała całą wieś i okolice.

• Aguś, wymodliłaś za dużo tego deszczu  – zaczął rozmowę Franek.
• Spójrz, pada i pada – dodał ze złością.
• Co ty ode mnie chcesz?
• Przecież nie sama się modliłam, ale wspólnie z przyjaciółkami – wyszeptała z trudem.
• Chciałyśmy dobrze, a wyszło jak zawsze. Z naturą nikt nie wygra. Tak pewnie musiało być, nie man to wszystko zgłębiać - dodała.

            Następnego ranka Agnieszka popatrzyła przez okno. Były białe chmury, nie padało. Powoli wstawało słońce. Woda trochę opadła. Uradowana obudziła męża.

• Co się dzieje?, zapytał rozespany jeszcze Franek.
• Wstawaj i popatrz do okna.
• Widzisz już nie pada.
• Jak całkiem opadnie woda, trzeba wszystko posprzątać, co ulewa zepsuła – zakończyła rozmowę Agnieszka i poszła do kuchni, aby przyrządzić śniadanie.

Kazimierz Surzyn