Dwór w Jordanowie

   Znajduje się w dzielnicy Chrobacze, dokładnie z tyłu zabudowań Zespołu Szkół im. bł. ks. Piotra Dańkowskiego. Postawiony został w latach 1816 – 1817 przez Michała Remera z Witanowic, na fundamentach starego budynku folwarcznego, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z 1581 roku. Dwór jest drewniany o konstrukcji zrębowej, zbudowany na wysokim podmurowaniu, na planie prostokąta, szerokofrontowy, dwutraktowy, parterowy, w części potynkowany. Nakryty jest łamanym dachem, zwanym polskim, będącym znamiennym przykładem szlacheckiego budownictwa dworkowego. Pierwotnie pokryty był gontem. Należy dodać, iż ozdobny ganek podparty czterema słupami, posiada dwuspadowy daszek, ze zdobionym ażurowo szczytem oraz sterczyną, przed głównym wejściem, dobudowano w 1870 roku. Drzwi wejściowe są masywne, płycinowe, dwuskrzydłowe. Prowadzą do sieni, w której zachowany został strop belkowy, drewniany oraz wielki komin murowany. W środku dworu jest osiem izb w układzie dwutraktowym. Okna osadzone są w futrynach skrzydłowych symetrycznie. Przeszklona dobudówka umieszczona jest od strony północnej. Wspomniany wcześniej Remer wybudował   zabudowania gospodarcze oraz  założył ogród liczący dwa morgi i park.

            Właścicielami dworu były m. in.: rodziny Choróbskich i Strzemińskich. Mieszkał tam  także Edward Gótt – Getyński (1898 – 1943), uczestniczący w walkach o Lwów w latach 1918  - 1919, w wojnie polsko – bolszewickiej w 1920 roku, zaś w czasie II wojny światowej sprawował funkcję dowódcy Dywizji Podhalańskiej działającej w Konspiracji, był też przywódcą Konfederacji Tatrzańskiej, podziemnej organizacji antyniemieckiej na Podhalu, rozstrzelany został w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz – Birkenau.

            Po II wojnie światowej dwór stał się własnością gminną. Ziemię rozparcelowano między okolicznymi gospodarzami. Następnie od 1957 roku, przez kolejne lata, należał do miejscowej szkoły o profilu rolniczo – gospodarczym. Własność prywatną stanowi od 2005 roku. Dwór wraz z parkiem został wpisany do rejestru zabytków 12 stycznia 1971 roku.

            Wzrok przykuwa także park z bardzo cennym starodrzewiem jako wymownymi pomnikami przyrody oraz pozostałości po ogrodzie dworskim wraz z alejkami dojazdowymi.

Kazimierz Surzyn

Źródła:

1. M. Michałowicz – Kubal, Jordanów i okolice, Krosno 2000.
2. S. Bednarz, P. Sadowski, Jordanów monografia miasta 1564 – 2014, Bielsko – Biała 2013.
3. S. Buda, Ostatni mieszkańcy Dworku na Chrobaczem [w] Echo Jordanowa s. 18 – 19 lipiec – październik 2006 nr 75, w tomie Echo Jordanowa 2005 – 2008. 72 – 85.
4. M. Leśniakiewicz, Babia Góra i okolice. Przewodnik po obszarze Stowarzyszenia Gmin Babiogórskich. Sucha Beskidzka 2015.
5. P. Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu, Poznań 2012.