Zarządca – opowieść ze Śleszowic

            Dawno temu dziedzic Gabrysiewicz mieszkający w dworku, na wzgórzu Olejawiec, w Śleszowicach (dzisiaj mieści się tam Wiejski Ośrodek Zdrowia), miał zarządcę Macieja. Pan myślał, że ów zarządca jest mądry. Ludzie we wsi uważali go za głupiego. Wymyślał jakieś bajki, że na Olejawcu straszy. Podobno widział tam nocne stworki. W dworze śmiecił specjalnie po posprzątaniu komnat, brudził pościel po jej wypraniu i rozpowiadał, że służba źle pracuje. Gabrysiewicz na początku w to nie wierzył.

• Plotki jakieś powtarzają.
• To dobry, pracowity człowiek – myślał o nim pan.
• Służba się skarżyła, ale chyba przesadza.
•  O mnie to też by źle świadczyło, gdyby służył mi głupiec.

            Toteż Gabrysiewicz postanowił sprawdzić Macieja, aby się upewnić, czy jest mądry, czy głupi. Był czas zbiorów, ponieważ owies już się na polach złocił.

• Szybko trzeba nam zboże kosić, gdyż część ziarenek opadnie i będziemy mieli małe zbiory – powiedział do Macieja, Gabrysiewicz.
• Jak pójdą wszyscy kosiarze w pole to prędko je skoszą – dodał.
• Ale wiesz, Macieju, myślę sobie – kontynuował Gabrysiewicz – iż zawsze bardzo dużo czasu schodzi im na ostrzeniu kos.
• Mam taki plan. Trzeba nasypać do owsa kamieni, bo kiedy kosiarze będą go kosić, to się im same powinny kosy ostrzyć.
• Panie miłościwy, miałem taki sam pomysł, ale nie chciałem o nim mówić, aby nie wyszło, że to ja jestem mądrzejszy – powiedział zarządca.

            Dziedzic, kiedy to usłyszał, osłupiał ze zdumienia.

• Ale głupi – pomyślał.
• Ludzie naprawdę mieli rację, że on jest głupi.
• Przecież kosy by się jeszcze bardziej stępiły, albo połamały, gdyby on nasypał do owsa kamieni.
• Oj, głupi – powtarzał w myślach dziedzic.

            Gabrysiewicz rano odprawił zarządcę ze służby. Maciej błagał go jeszcze, prosił mówiąc, iż zmądrzeje, że weźmie się za siebie, ale pan się nie zgodził. Postanowienie dziedzica ucieszyło również służbę. Pamiętaj, nie czyń drugiemu niczego, co tobie niemiłe!

Kazimierz Surzyn