Kunegunda Siwiec ( 1876 – 1955) ze Stryszawy

Nazywa się ją do dziś „Kundusią”. Służyła Bogu i ludziom. Była czcicielką Dzieciątka Jezus, krzewiła zasady wiary katolickiej, uśmiechnięta, życzliwa człowiekowi, w narodzeniu, nauczaniu, męce, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa widziała całe sedno wiary oraz zawierzenia Jemu naszych spraw.

Kunegunda Siwiec przyszła na świat 28 maja 1876 roku w Stryszawie. W tym samym dniu została ochrzczona w Kościele Parafialnym pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Suchej. Była jedną z dziesięciorga dzieci Jana i Wiktorii z domu Trzop Siwiec. Jej dom rodzinny za sprawą rodziców był kuźnią modlitwy. To właśnie w nim nauczyła się miłości do Boga, Jego Matki Maryi, Świętych, umiłowania ziemi ojczystej, ofiarności i służenia drugiemu człowiekowi. Innym miejscem, w którym rozwijała swój światopogląd religijny był najpierw kościół w Suchej, a później w Stryszawie , zbudowany w 1894 roku.

Gdy miała 20 lat postanowiła poświęcić swe życie służbie Bogu i ludziom. Zerwała zaręczyny i złożyła ślub czystości. W 1897 roku wstąpiła do Apostolstwa Modlitwy, założonego w stryszawskiej parafii, erygowanej rok wcześniej. W latach 1900-1902 ukończyła kurs katechetyczny, dzięki któremu przez długie lata wpajała ludziom zasady wiary rzymskokatolickiej. Od 1923 roku należała do Bractwa Czcicieli Dzieciątka Jezus, mieszczącego się przy klasztorze Ojców Karmelitów Bosych w Wadowicach i do III Zakonu Karmelitańskiego działającego również tym mieście. Rok później złożyła profesję zakonną i przyjęła imię siostry Teresy od Dzieciątka Jezus.

Kunegunda Siwiec była inicjatorką budowy kaplicy i klasztoru w Stryszawie – Siwcówce. Swe plany realizowała wspólnie z organistą Michałem Czerneckim i jego synem ks. Józefem. Najpierw powstał drewniany klasztor, który wraz z 10 morgami ziemi 4 lutego 1929 roku został przekazany Siostrom Zmartwychwstankom z Kęt. W jednym z pomieszczeń siostry urządziły kaplicę, a w pozostałych mieścił się Zakład Naukowo-Wychowawczy i Szkoła Gospodarstwa Domowego dla Dziewcząt. Placówka służyła przede wszystkim podnoszeniu poziomu kultury, wiedzy, moralności i wiary katolickiej. Uczyła młodzież wiejską prac związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego i rolnego. Przysposabiała ich do życia w społeczeństwie. Dziewczęta poznawały tajniki szycia. Odbywały się lekcje czytania, historii, religii. Siostry założyły ochronkę dla dzieci. Pomagały proboszczowi w prowadzeniu organizacji religijnych takich jak: Kółko Różańcowe, Stowarzyszenie Matek Chrześcijańskich, Krucjata Eucharystyczna i innych. W świetlicy organizowały imprezy o charakterze religijnym i narodowym. Zajmowały się też pomocą charytatywną dla miejscowej i okolicznej ludności oraz odwiedzały chorych i cierpiących.

Obok klasztoru w 1929 roku wybudowano kaplicę na ziemi podarowanej przez Kunegundę Siwiec, według planu ks. Józefa Czerneckiego i Michała Skrzypka ze Stryszawy Roztok. Kaplicę poświęcił 3 października 1929 roku ks. Józef Sławiński – proboszcz duszpasterstwa suskiego, w asyście ks. Edwarda Dziewońskiego – proboszcza Stryszawy. W ołtarzu głównym kaplicy umieszczony jest obraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus, namalowany przez Malickiego, artystę z Warszawy, według wizji sennej Kunegundy Siwiec, zapisanej w Kronice Domu Stryszawskiego: „na tle rozwidniającego się nad górami Stryszawy nieba zarysowała się postać Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus, z której rąk padły różne pociechy na wszystkie bóle i niedole tego zakątka.” Wspomniany malarz obraz ów podarował do kapliczki jako ofiarę Bogu za cudowne uzdrowienie jego córki. W kaplicy są też malowidła Ukrzyżowania Pana Jezusa, Zmartwychwstania i Jezusa Miłosiernego pędzla Władysława Fronta, mieszkańca Siwcówki (1902-1982). Z czasem kaplica stała się miejscem odprawiania rekolekcji przez zapraszanych tu misjonarzy.

Przewodnikiem duchowym Kunegundy był ks. kapelan Bronisław Bartkowski, pełniący posługę duszpasterską u Sióstr Zmartwychwstanek w Stryszawie –Siwcówce. To właśnie jemu w 1942 roku zwierzyła się z rozmów, które przeprowadził z nią Pana Jezus i Święci o jej posłannictwie oraz cierpieniu. Trzeba podkreślić, że wszystko to się wypełniło. Należycie funkcjonowały wymarzone przez Kunegundę obiekty tj. dom zakonny i kaplica, w której modlili się wybitni Polacy m.in.: gen. Józef Haller, błogosławiona s. Alicja Kotowska, prymas Polski ks. kardynał Stefan Wyszyński. Kwitło nauczanie i wychowanie parafian w duchu katolickim. Z wielkim sercem i oddaniem rozwijała się praca charytatywna. Od końca zaś 1948 roku zgodnie z przepowiedniami Kundusia powoli stawała się obłożnie chorą. Cierpiała, ale jeszcze z większą mocą ufała Bogu.

Kunegunda Siwiec zmarła 27 czerwca 1955 roku. Tydzień wcześniej przepowiedziała swoje odejście. Została pochowana na cmentarzu w Stryszawie. Przez całe swe życie Kunegunda służyła Najwyższemu, realizując Jego posłannictwo zbawienia człowieka. „Kochała Jezusa, a kochając Jego, nie mogła nie ukochać Jego sprawy – zbawienia dusz”- tak o niej powiedział wspomniany wcześniej ks. Bartkowski. Kundusia umiała dotrzeć do ludzi i cierpliwie ich wysłuchać. Zapalając w ludzkich umysłach miłość, nadzieję i wiarę zawsze ofiarnie pomagała im w pokonywaniu życiowych problemów. Uczyła ludzi wytrwałości w swych postanowieniach. Często przypominała o roli i znaczeniu modlitwy w życiu każdego człowieka. I to rozmodlenie trwa do dziś w Siwcówce i w okolicach. Mieszkańcy i pielgrzymi modlą się w kaplicy św. Teresy od Dzieciątka Jezus, szukając w prostocie i zaciszu przepięknego stryszawskiego krajobrazu ukojenia i zbliżenia do Boga. Niedaleko kaplicy na tzw. Wzgórzu Miłosierdzia znajduje się ośrodek rekolekcyjny Ojców Zmartwychwstańców. Jest tutaj też dom modlitwy i kaplica Miłosierdzia Bożego. Obecnie ośrodek liczy ponad sześćdziesiąt miejsc noclegowych.

Kundusia spełniła swe posłannictwo tu na Ziemi i odeszła do Pana, który jej powiedział: „Dziecko moje w Niebie mam przygotowane dla Ciebie wielkie skarby”, „Dziecko moje, Ja Ciebie wezmę do Mojej Ojczyzny, sam pozostanę w twojej Ojczyźnie.”

W 1957 roku, ks. Bartkowski oddał przedstawicielom Kościoła notatki z rozmów Jezusa i Świętych z Kunegundą. Spotkały się one z pozytywną opinią. Co roku odbywają się Ogólnopolskie Pielgrzymki do Stryszawy i Siwcówki, w czasie których członkowie m.in. Towarzystwa Przyjaciół Kunegundy Siwiec i Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych modlą się o jej beatyfikację.

Kazimierz Surzyn

Źródła:

1. S. Bogumiła Żukowska CR, O takich jak Wy, 1984 WAM Kraków.

2. Ks. Bronisław Bartkowski, Miejsce Mojego Miłosierdzia i Odpoczynku, 1995, wyd. Karmelitów Bosych.

3. Helena Faustyna Stańczyk, Kundusia z Siwcówki, 1996, wyd. Ojców Karmelitów Bosych, Kraków.

4. Ks. Andrzej Walczak, Beskidzka Katedra Prymasa Tysiąclecia, a w niej m.in. Klasztor Sióstr Zmartwychwstanek w Stryszawie , Stryszawa 2000.

5. Kaseta i płyta CD „Ścieżka na szczyt”, poświęcone życiu i posłannictwu Kunegundy Siwiec, Kraków 2004.