Kościół w Mucharzu

Parafia mucharska położona jest na malowniczym stoku wzgórza Upalisko (300-380 m n.p.m.), w okolicy przełomowego odcinka Skawy. Archeolodzy wykopali na tym terenie przedmioty z okresu mezolitu – 7000 lat przed Chrystusem. Podaje się, że Mucharz już w IX wieku za czasów państwa Wiślan stanowił ośrodek kultu religijnego. Tradycje tutejszej parafii sięgają czasów świętego Wojciecha, patrona świątyni. Mieszkańcy wsi, powołując się na swoich przodków, twierdzą, że święty Wojciech odprawił w Mucharzu Mszę świętą i utwierdzał chrześcijan w wierze. W XI wieku istniała w osadzie murowana kaplica. Miejscowa tradycja utrzymuje, iż część ścian kolejnych istniejących tu kościołów na przestrzeni od XIV wieku stanowią mury tej pierwszej kapliczki.

Obecny murowany kościół parafii w Mucharzu pochodzi z lat 1835-1868. Wybudowany został na miejscu, gdzie stał poprzedni z 1688 roku. Jest trójnawowy, halowy, na rzucie prostokąta z jedną wieżą, z dwuprzęsłowym prezbiterium z arkadową wnęką oraz z zakrystią i skarbcem. Na łuku tęczowym widnieje napis: „Serce Jezusa Króluj nam”. W niszach fasady świątyni wstawiono posągi świętego Cyryla i świętego Metodego. Świątynię konsekrował biskup krakowski Albin Dunajewski 5 września 1881 roku.

Ołtarz główny mieści obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem namalowany w XVII wieku, zaś ołtarze boczne obrazy Chrystusa u słupa z 1690 roku i Świętego Józefa z Dzieciątkiem z połowy XVIII stulecia. W kościele znajdują się cenne zabytki: posąg Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus z II połowy XIV wieku, dwa późnogotyckie krzyże, rokokowa ambona oraz trzy haftowane ornaty wykonane w XVII stuleciu.

Obok kościoła są usytuowane: kamienna figura świętego Wojciecha z XVIII stulecia, Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia z 1773 roku, kamienny krzyż z Chrystusem Ukrzyżowanym, wzniesiony przez Józefa Pisarzewskiego na chwałę Bogu w 1863 roku, a także pomnik Ecce Homo z 1758 roku. Ponadto w wieży kościelnej złożone są dwa skrzydła drzwi, pochodzące z poprzedniej świątyni, na których – według ballady – mucharski proboszcz latał do Rzymu. Z racji czartowskich sztuczek, miały być one osadzone tylko na jednym zawiasie. Są obite blachą z okuciami o motywach geometrycznych i roślinnych.

„Diabły w Watykanie” - fragmenty ballady mucharskiej:

(…) „Diabły zdjęły drzwi z dzwonnicy,

księdza na nie posadziły

i w mig lotem błyskawicy,

razem z księdzem w Rzymie były (…)

Proboszcz biegnie do Papieża.

Do pałacu wejść się waży,

przez pokoje szybko zmierza,

chociaż gonią go Szwajcarzy.

„Ojcze Święty, tutaj diabły,

chcą Was kusić, wciągnąć w burdy,

ostrzeż wszystkich, by nie słabły

siły Wasze od ich złudy”. (…)

Drzwi z proboszczem lecą w górę,

wściekli diabli szarpią nimi,

proboszcz w strachu o swą skórę,

aż zębami dzwoni swymi. (…)

Migiem byli znów w Mucharzu,

ksiądz się znalazł w cierniach skuty,

drzwiami praśli na cmentarzu,

aż się zawias urwał kuty. (…)

Proboszcz cieszył się z fortelu,

chociaż cały był zdrapany,

dopiął jednak swego celu,

pokrzyżował diabłom plany.”

Kazimierz Surzyn

Źródła:

1. Kuria Metropolitarna w Krakowie.

2. Kroniki parafialne w Mucharzu.

3. Kazimierz Surzyn, Z dziejów Kościoła w Mucharzu, Źródło nr 40, Kraków 1999.

4. Kazimierz Surzyn, „Diabły w Watykanie” - Ballada z Mucharza, Ziemia Suska, nr 12/99.

   Reklama

5. Mucharz, fragmenty ballady mucharskiej zatytułowanej „Diabły w Watykanie”.