Adwent – czas oczekiwania i refleksji

30 listopada 2025 roku w Kościołach zachodnich: łacińskim, anglikańskim, protestanckim rozpoczyna się adwent, będący wyjątkowym okresem oczekiwania na powtórne przyjście na świat Jezusa Chrystusa oraz szczególnym przypomnieniem historycznego oczekiwania na Mesjasza i potrwa do środy 24 grudnia. To czas zmiany na lepsze, pracy nad sobą, wprowadzania dobrych, zdrowszych nawyków życiowych i innych. Skłania do refleksji, a także do ogólnego wyciszenia. Kolorami adwentu jest głównie fiolet, ale też róż. Ornaty w tych kolorach zakładają kapłani. Początki adwentu sięgają II połowy IV wieku. Jednak dopiero Papież Grzegorz Wielki w VI stuleciu ujednolicił zalecenia liturgiczne, dotyczące tego okresu, wprowadzając na stałe, iż adwent trwa cztery tygodnie, stanowiąc czas radosnego, jak również modlitewnego i refleksyjnego oczekiwania na Święta Bożego Narodzenia, zatem adwent zaczyna się w niedzielę poprzedzającą trzy kolejne niedziele przed Bożym Narodzeniem i kończy się w Wigilię.

W pierwszą niedzielę adwentu wierni zapalają pierwszą z czterech świec adwentowych, zwaną Świecą Nadziei lub Świecą Proroka, wspominając proroków, którzy zapowiedzieli przyjście na świat Jezusa. W drugą – świeci się Świecę Pokoju lub Świecę Betlejem, pochylając się nad Betlejem, czyli miejscem, gdzie narodził się Jezus. W trzecią – zapala się Świecę Radości, zwaną też Świecą Pasterzy, którzy złożyli pokłon Dzieciątku. W trzecią – świeci się Świecę Miłości, nazwaną też Świecą Aniołów, jest upamiętnieniem aniołów, którzy objawili się podczas narodzenia Jezusa Chrystusa.

Do zwyczajów adwentowych przede wszystkim należą: roraty, wieniec adwentowy, dobre uczynki, wspominanie św. Mikołaja Biskupa. Roraty to Msze św. odprawiane ku czci Matki Bożej. Wówczas zapala się dodatkową świecę ubraną w białą wstążkę symbolizującą Matkę Bożą. Nazwa Wywodzi się od pierwszych słów introitu „Rorate caeli desuper”, czyli „Niebiosa spuście rosę”, oznaczające swoisty powrót do nadziei oraz oczekiwanie na przyjście Jezusa, będącego „Światłością Świata”. Msza rozpoczyna się przy zgaszonych światłach. Wnętrze świątyni oświetlone jest świecami  i lampionami, przynoszonymi do kościoła przede wszystkim przez dzieci. Światła zapala się  jedynie  w czasie śpiewania pieśni „Chwała na wysokości Bogu”. Niektórzy mieszkańcy swoje domy przybierają wieńcem adwentowym, w którym umieszczają cztery świece  i zapalają je w kolejne niedziele adwentu, modląc się oraz w refleksji i spokoju oczekują na narodziny Jezusa. Zwyczaj ten pochodzi z Niemiec, a w naszej Ojczyźnie znany jest od ponad 160 lat. Dobre  uczynki warto czynić zawsze, ale szczególnie w adwencie, skupiając się na dostrzeganiu potrzeb innych osób, na uczestniczeniu np. w różnych akcjach charytatywnych. Przypomina także o tym, wspomnienie św. Mikołaja Biskupa, który słynął z wielkiej hojności i dobroci wobec ludzi ubogich, cierpiących, chorych oraz samotnych.

Kazimierz Surzyn