6 stycznia – Uroczystość Objawienia Pańskiego oraz Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom

Zwane popularnie świętem Trzech Króli.  Od 2011 roku było pierwszym od 51 lat dniem wolnym od pracy. Czcimy objawienie się nam Boga, Jego obecność w naszym życiu. Pragniemy rozumnie i dogłębnie poznać Chrystusa.

We wczesnym chrześcijaństwie obchodzone było jako święto Bożego Narodzenia (w kościele armeńskim i greko-katolickim tak jest do dzisiaj). W IV stuleciu na Wschodzie dzień 6 stycznia został wprowadzony jako święto Epifanii, czyli objawienia się Boga światu i ludziom. W Kościele Zachodnim uroczystość Objawienia Pańskiego obchodzono już od końca IV wieku. Tego dnia święci się przybycie Mędrców ze Wschodu do Betlejem, którzy oddali pokłon i złożyli dary narodzonemu Jezusowi. Trzej Królowie prosili wtedy Dzieciątko: „Bądź nam królem, Boże.” Co prawda Biblia nie wymienia ich imion, ale w zachodnim chrześcijaństwie w XIII wieku tradycyjnie występują jako: Kacper, Melchior i Baltazar. Od końca XV wieku, tego dnia w świątyniach poświęca się złoto, kadzidło i mirrę jako dary ofiarowane Jezusowi przez Trzech Króli. Święcenie kredy zapoczątkowano w XVIII stuleciu. W Polsce święto jest znane od XIV wieku.
 
    Wierni w tym dniu na drzwiach swoich domów i mieszkań poświęconą w czasie Mszy świętej kredą, mogą napisać inicjały Trzech Mędrców K + M + B lub C + M + B oraz datę bieżącego roku. Przypomina to wszystkim ludziom, że objawione im zostało powołanie do wiary. Jeśli tego nie zrobią, czyni to np. kapłan, kościelny podczas wizyty duszpasterskiej, która nawiązuje do odwiedzin Trzech Króli.

    Dawniej poświęcone tego dnia rzeczy: kredę, kadzidło (jałowiec), mirrę (żywicę), złote monety i wodę wierni przynosili do domów. 
    Kredą, w Wigilię Bożego Narodzenia, rysowano znak krzyża na drzwiach wejściowych do budynków gospodarczych, aby ustrzec zwierzęta przed czarownicami, które swymi magiami mogły sprowadzić na nie różne choroby. Obrzęd ten powtarzano na wiosnę, wtedy gdy po raz pierwszy wypędzano bydło na pastwiska. 
Zasuszony jałowiec palono w piecu w Wigilię, a także w pierwszym dniu wiosny. Jego zapach unoszący się w domu miał uchronić mieszkańców od chorób. Żywicę przechowywano w celach leczniczych. Przykładano ją na rany i opuchlizny. 
Złote monety utożsamiano z dobrobytem w nowym roku, ale również przypominały one o konieczności dzielenia się z potrzebującymi swoim majątkiem. 
Święconą wodą gospodarze kropili ule, by pszczoły lepiej roiły i wytworzyły jak najwięcej miodu, obory, aby w gospodarstwie w ciągu roku przybyło zwierząt oraz pomieszczenia mieszkalne, by ich domowników nigdy nie opuszczało szczęście.  
Wieczorem przychodziła do domów grupa kolędników – przebierańców, która przedstawiała scenki obrazujące Mędrców przybywających do Betlejem i śmierć Heroda, a także śpiewała kolędy. Nazajutrz po święcie domownicy rozbierali choinkę, stojącą jeszcze do dziś w wielu domach właśnie do Trzech Króli. Są też rodziny, w których świąteczne drzewko towarzyszy im aż do 2 lutego tj. do Święta Ofiarowania Pańskiego, zwanego także Świętem Matki Bożej Gromnicznej.

    Dzisiaj Kościół obchodzi także Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom. Pamiętajmy o misjonarkach, misjonarzach zarówno duchownych, jak i świeckich, którzy głoszą Ewangelię ludziom na całym świecie, a także niosą nadzieję, pociechę i pomoc. Głównym celem pozostaje przede wszystkim wspieranie misjonarzy i docenienie ich odwagi oraz poświęcenia się na rzecz drugiego człowieka. Hasłem dnia jest: „Chrystus nadzieją dla świata”. Tak, dokładnie w Nim trzeba nam upatrywać jedynego Zbawcę, będącego nadzieją, ratunkiem, ocaleniem i obrońcą przed złem grzechów, niepewnością jutra, wojnami, nienawiścią też niesprawiedliwością.

Objawienie Pańskie

Oddając cześć maleńkiej Dziecinie
rozradowani chrześcijańską uroczystością
czcimy Boskie człowiekowi objawienie
i Jego stałą obecność w naszym życiu

Sławimy uznanie Jezusa przez mędrców
których gwiazda zaprowadziła do żłóbka
wodę życiodajną  przemienioną w wino
i chrzest Chrystusa dla dusz zbawienia

Tak samo jak dawniej dostojni królowie
dzisiaj składamy Dzieciątku w darze
ponadczasowe kadzidło złoto mirrę
i jasełka z wymownym kolędowaniem
w pięknym ulicznym orszaku barwnym

Kazimierz Surzyn 
                                                                                       
                                                                                                         
Źródła:

Święta Kościelne, Warszawa 1999r. 
Obrzędy ludowe wg. relacji Marianny Brożyny, Heleny Surzyn, Stanisława Surzyna, Marii Dyrcz, Jana Peny, Jana Radwana.
Kalendarz SGB z 2000r.
Kazimierz Surzyn – wspomnienia i zbiory wierszy.