15 sierpnia – Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny oraz Święto Wojska Polskiego

Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny obchodzone jest na pamiątkę wzięcia do nieba z ciałem oraz duszą Maryi po zakończeniu Jej życia na ziemi. Jest dogmatem Kościoła Katolickiego, który ogłosił papież Pius XII 1 listopada 1950 roku w konstytucji apostolskiej, czyli w dekrecie Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg). Maryję cechują głównie: prostota życia, wielka pobożność, pokora, wierność i czystość małżeńska, pracowitość, całkowite oddanie się Bogu, umiejętność służenia drugiemu człowiekowi. Pragnie, aby ludzie wzrastali ku świętości. Do Niej jako naszej Matki zwracamy się o pomoc w rozwiązaniu trudnych spraw, opiekę, wstawiennictwo do Boga. Maryjo dziękujemy Ci za troskę o nas i wszelakie łaski.

Podkreślić należy, iż teologowie dzielą się na tych, którzy uznają śmierć ziemską Maryi. Są to tak zwani mortaliści. Innego zdania są immortaliści. Pierwsza interpretacja jest bardziej osadzona w tradycji Kościoła szczególnie Wschodniego i zgodnie z nią nauczał nasz umiłowany Ojciec Święty Jan Paweł II, z wadowickiej ziemi.

Wydarzenie to zaczęto upamiętniać już w V stuleciu na Wschodzie poprzez obchody święta Zaśnięcia Matki Bożej. Zatem święto jest jednym z najstarszych świąt maryjnych. Około VI wieku w Konstantynopolu uroczystości ustalono na 15 sierpnia. Od następnego stulecia obchodzone jest w Europie. W Polsce oraz w innych krajach europejskich czci się Matkę Bożą Wniebowziętą jako patronkę ziemi, także jej przepięknej, bujnej roślinności. Stąd w polskiej tradycji ludowej święto znane jest pod nazwą Matki Boskiej Zielnej. W Czechach występuje jako święto Matki Boskiej Korzennej, zaś w Kongo – Matki Boskiej Znakomitej. Tego dnia w świątyniach święci się zioła, kwiaty, owoce i warzywa.

W Kalwarii Zebrzydowskiej odbywają się cudne inscenizacje Zaśnięcia Maryi i Jej Wniebowzięcia, przyciągające corocznie tłumy wiernych. Na Jasną Górę przybywają wtedy liczne pielgrzymki z całej Polski. Ponadto święto często wiąże się z obchodami dożynek, czyli ze Świętem Plonów, połączonym z obrzędami dziękczynnymi za ukończenie żniw i prac polowych.

15 sierpnia przypada też Święto Wojska Polskiego. Obchodzone jest dla upamiętnienia zwycięskiej Bitwy Warszawskiej, nazywanej Cudem nad Wisłą, stoczonej w dniach 13 – 25 sierpnia 1920 roku między nacierającą na Warszawę i na północny zachód od niej Armią Czerwoną a Wojskiem Polskim, zgrupowanym nad Wisłą oraz Wieprzem. Była to decydująca bitwa w wojnie polsko-bolszewickiej (1919 – 1920), przy czym traktat pokojowy został zawarty 18 marca 1921 roku. Podkreśla się wtedy znaczenie żołnierzy, sił zbrojnych dla obronności Polski. Jednocześnie pamięta się o bohaterstwie żołnierzy na przestrzeni wieków, a także o tych, którzy zginęli walcząc o wolność i demokrację. Wprowadzone zostało uchwałą Sejmu z dnia 30 lipca 1992 roku, później zastąpioną ustawą z 11 marca 2022 roku o obronie Ojczyzny. Wojsko Polskie podkreśla swój historyczny rodowód w nazwach, znakach, ceremoniale, wewnętrznej strukturze oraz tradycję jako trwałość państwa i ciągłość istnienia od początków państwowości polskiej jego zbrojnego ramienia. Kultywowanie tradycji oręża polskiego stanowi przede wszystkim wymowny i znaczący czynnik integrujący armię i stale umacniający jej więź ze społeczeństwem Polski.

W okresie II Rzeczypospolitej było to Święto Żołnierza, które znamiennie sankcjonował rozkaz generała broni Stanisława Szeptyckiego z dnia 4 sierpnia 1923 roku, w którym czytamy: „W dniu tym wojsko i społeczeństwo czci chwałę oręża polskiego, której uosobieniem i wyrazem jest żołnierz. W rocznicę wielkopomnego rozgromienia nawałnicy bolszewickiej pod Warszawą święci się pamięć poległych w walkach z wiekowym wrogiem o całość i niepodległość Polski”. Świętowane było do 1946 roku.

W czasie komunizmu, w latach 1947 – 1950 obchodzono je 9 maja, w rocznicę zakończenia II wojny światowej, według czasu moskiewskiego. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z czasem środkowo-europejskim II wojna światowa zakończyła się 8 maja 1945 roku w Europie, zaś na świecie 2 września 1945 roku. W latach 1950 – 1989 świętowano 12 października w rocznicę bitwy pod Lenino. W latach 1990 – 1992 obchody Święta Wojska Polskiego połączone zostały z rocznicą uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Ustawa sejmowa z 30 lipca 1992 roku – o czym wcześniej już wspominałem – przywróciła Święto Wojska Polskiego na dzień 15 sierpnia. Wówczas po raz pierwszy odbyły się centralne uroczystości przed Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie.

15 sierpnia corocznie w kościołach polowych odprawiane są Msze święte w intencji żołnierzy poległych na polach bitewnych, mężnie broniąc Ojczyzny. Na cmentarzach żołnierze odbierają cześć w Apelu Poległych. Przed Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie, w obecności władz państwowych, ma miejsce honorowa zmiana warty. Podczas defilady prezentowane są społeczeństwu poszczególne jednostki wojskowe oraz ich uzbrojenie.

Wszystkim Żołnierzom służącym w Wojsku Polskim, strzegącym bezpieczeństwa naszych granic, pomagającym ludności w klęskach żywiołowych z serca dziękujemy, życząc dużo zdrowia, wytrwałości, Wszystkiego Dobrego. To dzięki Wam czujemy się bezpieczni.