Jak Jakub duszę diabłu sprzedał - legenda

W Kojszówce żył sobie Jakub, który zajmował się krawiectwem. Szył bardzo solidnie, toteż miał wielu klientów. Dla kobiet szczególnie pięknie wychodziły mu: sukienki, bluzki, spódnice, zaś dla mężczyzn: spodnie, koszule oraz ubrania. Oprócz tego sprzedawał także materiały zakupione w Krakowie. Do kosztów, które ponosił, kiedy wyjeżdżał do miasta, doliczał zawsze pięćdziesiąt procent zysku. Za uszyte ludziom rzeczy liczył drogo. Bardzo się to podobało diabłu o imieniu Lucyper.

Późnym wieczorem ktoś zapukał do drzwi Jakuba.

• Kto to może być?

• Jestem już zmęczony i chciałem mieć chwilę spokoju dla siebie – mruczał Jakub, ziewając ze znużenia.

  Kiedy otworzył drzwi zobaczył jakieś dziwadło. Na głowie miał małe rogi. Oczy duże z przeraźliwym spojrzeniem. Nos długi, szpiczasty i brodę. W rękach trzymał ogon i nim machał, z niewinnym uśmiechem.

• Rany Boskie! - przecież to diabeł, z piekła rodem – przeraził się Jakub, cofając się w głąb korytarza.

• A skąd się tutaj wziąłeś i co chcesz? - zagadał do diabła krawiec, ze zdumieniem.

• Jestem Lucyper z piekła czerwonego – przedstawił się diabeł i nie czekając na zaproszenie wszedł do środka.

  Reklama

• Pragnę ciebie zabrać ze sobą do mojego królestwa, ponieważ tam nie ma kto szyć ubrań diabłom – wyjaśnił Lucyper powód wizyty.

• Wiesz co ty diable rogaty, ja teraz z tobą do piekła nie pójdę.

• Mam tu na ziemi jeszcze dużo do zrobienia.

• Nie chcę rozstawać się z tym światem – tłumaczył Jakub.

• Ale kiedy przyjdzie na to czas, to mnie tam zobaczysz – powiedział szatanowi krawiec.

• Mnie jest zawsze zimno – kontynuował – to chociaż u ciebie będzie mi ciepło.

• Przyrzekam ci, iż moją duszę zabierzesz, ale dopiero po mojej śmierci.

  Reklama

• Podpisz mi drogi Jakubie na tym cyrografie, coś mi teraz przyrzekł – odpowiedział Lucyper Jakubowi, rozkładając czarny papier z białym pismem przyrzeczenia.

  Krawiec zdominowany przez diabła, nawet się nie zastanawiał i podpisał zobowiązanie. Szatan zdobycie kolejnej duszy przyjął z satysfakcją.

• No to cię teraz mam w garści – powiedział i nagle zniknął.

  Mężczyzna usłyszał tylko szyderczy śmiech Lucypera. Dopiero teraz dotarło do Jakuba, co na stare lata uczynił.

• O rety! O rety! - lamentował.

• Będę się w piekle smażył.

  Reklama

• Może za to, iż tak dużo liczyłem ludziom za szycie – rozmyślał krawiec.

• Albo za to, że brałem pieniądze z wielką nawiązką, za materiały z Krakowa – myśli nie dawały mu spokoju.

• Muszę się szybko zmienić. Wtedy być może do piekła nie trafię, gdyż Bóg jest miłosierny dla wszystkich i obroni mnie przed Lucyperem – rozprawiał z nadzieją.

• Lucyper musi odpuścić, musi i basta, bo dobrych, uczciwych, sprawiedliwych ludzi u siebie nie potrzebuje – deliberował Jakub.

  Od tej chwili postanowił twardo wziąć się za siebie i się radykalnie zmienić. Czy mu się udało, czy trafił do piekła?

  Reklama

Kazimierz Surzyn