Rysie królują pod Babią Górą. Niezwykłe nagrania pokazują młode drapieżniki w beskidzkich lasach

Międzynarodowy Dzień Rysia to doskonała okazja, by przypomnieć o jednym z najbardziej tajemniczych mieszkańców Beskidów. Babiogórski Park Narodowy regularnie rejestruje obecność rysi, a najnowsze nagrania z fotopułapek pokazują młode osobniki, które dorastają w sercu babiogórskich lasów. To dowód na to, że okolice Babiej Góry pozostają jednym z najcenniejszych przyrodniczo obszarów w Polsce.

11 czerwca obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Rysia – święto poświęcone największemu dzikiemu kotu Europy. Choć dla wielu mieszkańców regionu spotkanie tego niezwykłego drapieżnika pozostaje marzeniem, w lasach Babiogórskiego Parku Narodowego rysie są stałymi mieszkańcami.

Ich obecność jest jednym z najważniejszych wskaźników dobrej kondycji środowiska naturalnego.

– Obecność rysia potwierdza świetną jakość babiogórskich lasów i zachowanie naturalnych procesów przyrodniczych – podkreślają przyrodnicy.

Rysie potrzebują rozległych, spokojnych terenów leśnych, bogatych w zwierzynę i pozbawionych nadmiernej ingerencji człowieka. Takie warunki wciąż znajdują właśnie pod Babią Górą.

Szczególną uwagę przyrodników przykuwają młode osobniki monitorowane przez pracowników parku. Jeszcze kilka miesięcy temu były bezbronnymi kociętami, dziś coraz pewniej poruszają się po beskidzkich ostępach.

Nagrania z fotopułapek pokazują nie tylko ich rozwój, ale także charakterystyczną dla młodych rysi ciekawość świata.

Niejednokrotnie zwierzęta podchodziły bardzo blisko kamer, przyglądały się urządzeniom, obwąchiwały je, a nawet próbowały przesuwać łapami.

Takie materiały są niezwykle cenne dla naukowców, ponieważ pozwalają obserwować zachowania rysi bez ingerowania w ich naturalne środowisko.

Eksperci nie mają wątpliwości, że Babiogórski Park Narodowy należy do najważniejszych ostoi rysia w polskich Karpatach.

Rozległe kompleksy leśne, trudno dostępne zbocza oraz niewielka presja człowieka sprawiają, że zwierzęta mogą tutaj prowadzić spokojne życie.

– Rysie unikają ludzi, ruchliwych dróg i otwartych przestrzeni. Potrzebują ciszy, schronienia oraz odpowiedniej bazy pokarmowej – wskazują przyrodnicy.

W lasach Babiej Góry nie brakuje również głównego składnika ich diety. Rysie polują przede wszystkim na sarny, wykorzystując doskonały słuch, wzrok i umiejętność skradania się w gęstych zaroślach.

Choć w Beskidach sytuacja wygląda stosunkowo dobrze, skala wyzwań w całym kraju pozostaje ogromna.

Szacuje się, że w Polsce żyje obecnie jedynie od 150 do 200 rysi. Szczególnie trudna jest sytuacja populacji nizinnej, zamieszkującej północno-wschodnią część kraju.

– Populację rysia nizinnego szacuje się na zaledwie około 40 osobników. To za mało, by mogła przetrwać bez aktywnego wsparcia człowieka – alarmują eksperci WWF Polska.

Z tego powodu od lat realizowane są programy reintrodukcji i ochrony gatunku. Dzięki działaniom WWF Polska, Zachodniopomorskiego Towarzystwa Przyrodniczego oraz Lasów Państwowych na wolność wypuszczono już blisko sto rysi.

Obecność rysi w rejonie Babiej Góry monitorowana jest także w ramach projektu „Drapieżne pogranicze”, realizowanego wspólnie przez polskich i słowackich naukowców.

Badacze analizują nagrania z fotopułapek, ślady pozostawione przez zwierzęta oraz ich aktywność po obu stronach granicy.

Projekt potrwa do końca sierpnia 2026 roku i ma dostarczyć nowych informacji na temat liczebności oraz migracji dużych drapieżników w Karpatach.

Wstępne wyniki są bardzo obiecujące. Wszystko wskazuje na to, że rysie w tym regionie nie tylko znajdują odpowiednie warunki do życia, ale także skutecznie się rozmnażają.

Międzynarodowy Dzień Rysia przypomina, że przyszłość tego niezwykłego gatunku zależy od zachowania dzikich lasów, ochrony korytarzy ekologicznych i odpowiedzialnego podejścia człowieka do przyrody.

Babiogórski Park Narodowy pokazuje jednak, że tam, gdzie natura otrzymuje przestrzeń do rozwoju, rysie potrafią nie tylko przetrwać, ale również wychowywać kolejne pokolenia.

A każdy nowy kadr z fotopułapki jest dowodem na to, że jeden z najbardziej skrytych mieszkańców Beskidów nadal czuje się tutaj jak w domu.