Lato w wierszach

Lipcowe dni i noce

Urokliwe z wakacyjnym miłym czasem

pełne wigoru ciepła romantyczności

pośród zapachu rozmaitych kwiatów

które tulą nas w sobie poezją miłości

Spojrzenia w czułości zmysłów

plecione jak warkocze szczęścia

na szafirze wśród żółcieni słońca

i granacie z finezyjnym księżycem

Purpurowe serca usta oraz dłonie

czynią rozkoszny zachwyt bezgraniczny

taki sam jak przy pierwszym pocałunku

i dotyku opuszek palców kiedy ciała drżały

Wtedy z nadzieją że tak będzie zawsze

dzisiaj ładnie spełniają się nam marzenia

zarówno w prozie codzienności razem

i chwilami co warte są wspominania

Też stałej kontynuacji w ekstazie

gorąca które niezmiennie powraca

aby kochać pieścić zacałować nocą

oraz uskrzydlić jednością za dnia

O lipie

delikatnie powabnie pachnie

ziołami łąki wanilią miodem

rozłożysta w zieleni się pławi

z cudnym żółtym kwiatostanem

z niego napar przeciwgorączkowy

odstraszający migreny uspokajający

korzystny dla przemiany materii

dobry napój przeciwstresowy

natchnienie poetów rzeźbiarzy

muzyka duszy instrumentów

raj pszczół zadowolenie pszczelarzy

z miodnych na półkach słoików

cudowna ostoja spokoju stoickiego

ponadczasowy lek na bezsenność

inhalator układu oddechowego

przynoszący podniebieniu słodkość

kołyska malowana moja lipowa

tyś do snu zawsze mnie układała

pieśni matczyna radosna lipcowa

tyś łzy nocnych upiorów poskramiała

pięknej lipy podniosłe poezje

ku pokrzepieniu serc bo jest

wspaniała olśniewa prostotą

dla wielu tęsknotą za Ojczyzną

Zapamiętane pejzaże

Urok kosiarzy znakomitych

mam do dzisiaj w pamięci

ze strunami kos srebrnych

i siano ułożone w kopy

Przepiękne dziady ze snopków

w słońcu mieniące się złotem

i o brzasku śpiew dzwonów

szacunku dla ciężkiej pracy

Ziemniaki w piwnicy dorodne

kapusta w beczce skrzynie jabłek

rozkoszne wina gronowe i korale

jarzębiny na szyjach dziewczyn

W symfoniach ptaków między

gałęziami przebłyski światła

słonecznego i mieszkańcy którzy

mówili wzajemnie Szczęść Boże

Burza

Ciemno – dwunasta godzina. Lato w pełni.

Babcia mówi że te południowe są najgorsze.

Wstawia do okna obraz

Matki Bożej Makowskiej

Królowej i Opiekunki Rodzin

wielkanocną zasuszoną palmę

która od nieszczęść ma chronić

i zapala gromnicę rozpoczynając różaniec.

Wiatr zerwał się nagle

i kołysząc konarami złowrogo świszcze.

Gdzieniegdzie połamał gałęzie

oraz wyrwał młode sadzonki.

Deszcz smaga wszystko ogromem kropel

a kulki lodowe przeszywają ciało chłodem.

Błyskawice tną niebo na pół -

grzmoty jak z armaty!

Babcia tuli nas do serca

jakby chciała natychmiast odgonić nawałnicę.

Ciszej – jeszcze niewielki deszczyk.

Tęcza rozkłada barwy na niebieskim płótnie

zaś odrodzona ziemia nieco przysnęła.

Ostatnie kropelki wysychają na szybach

a łzy kwiatów w ogrodzie osusza słońce.

Po górach przechadza się lekka mgła.

Odpoczywają drzewa teraz wyprostowane

niczym pomniki. Cisza.

Babcia skończyła modlitwę.

Koszyk lata

Po ścieżkach lipca sierpnia przechadza

się słońce żółcąc zieleń prześlicznie.

Motyl wraz z wiatrem tańczy tango

potem w różach odpoczywa bajecznie.

Słoneczniki królewicze ogrodów mamusi

pną się jeszcze wyżej ukazując dostojność.

Sad przyciąga węch granatowymi węgierkami

porzeczkami jabłkami podziwiam ich mnogość.

Nabrzmiałe złociste kłosy pszeniczne

pachną babcinym świeżym chlebem.

Skowronek gamę nut kąpie w jeziorze

a świerszcz gra koncert z zacięciem.

Popadało mocno życiodajnym deszczem

powodując oddech od wielkich upałów.

Burza pełna zaklęć ciska błyskawicami

i wznieca przeraźliwe grzmoty piorunów.

Nocna liryka miłosna nam się udziela

strącając gwiazdy zawieszone na niebie

oraz sprawia że księżyc spurpurowiał

z zazdrości iż niezmiennie mamy siebie.

Kazimierz Surzyn