Walentynki i wiersze o miłości

Święto zakochanych zwane „Walentynkami” dopiero w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia wpisało się w polski obyczaj. Swoimi korzeniami sięga wierzeń Celtów. Mieszkańcy Wysp Brytyjskich już od średniowiecza obchodzą dzień św. Walentego. Do Ameryki zawędrowało wraz z emigrantami z Anglii. Tego dnia zakochani obdarowują się „walentynkami” czyli m.in.: wierszami, wyznaniami miłosnymi, laurkami, kartkami, drobnymi upominkami itp. Miłość jest najpiękniejszym uczuciem, dlatego jeśli ktoś kocha naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie, aby to czynić każdego dnia.

Patronem święta jest św. Walenty. W tradycji chrześcijańskiej znajdujemy informacje o co najmniej dwóch świętych o tym imieniu. Jednego z nich tj. kapłana Walentego, za panowania cesarza Klaudiusza II Gota, skazano na śmierć i stracono 14 lutego, za udzielenie narzeczonym ślubu wbrew edyktowi cesarskiemu, zabraniającemu młodym mężczyznom zawierania związków małżeńskich ze swymi partnerkami. Uważano bowiem, iż nieżonaci mężczyźni są lepszymi żołnierzami.

Drugim Walentym był biskup miasta Terni w Umbrii, znany z krzewienia wiary chrześcijańskiej wśród Rzymian, za rządów cesarza Aureliana. Jako pierwszy pobłogosławił małżeństwo zawarte między poganinem i chrześcijanką. Został stracony w czasie prześladowań chrześcijan. Nad jego grobem w Terni zbudowano Bazylikę Flamińską stanowiącą do dziś miejsce licznych pielgrzymek. Znajduje się w niej srebrny relikwiarz kryjący szczątki świętego z napisem: „Święty Walenty, patron miłości”.

Walenty – jest  imieniem męskim pochodzenia łacińskiego, od przydomka Valentinus, utworzonego od słowa valens – „mocny, silny, zdrowy”. W Polsce przyjęło się od XIII wieku jako  Valentinus, zaś w formie Walenty, Walentyn – od XV stulecia. Walenty w numerologii wynosi 1, a jedynki są w szczególności indywidualistami, pionierami i zdobywcami, skłonnymi do działania. Wiedzą czego chcą i dążą do realizacji postawionych sobie celów. Skupieni na sobie, rozrzutni, żyją przede wszystkim teraźniejszą. Są pod wpływem Słońca i Marsa, a więc energii życiowej a także witalności. Imię idealne dla urodzonych pod znakiem Barana, Lwa i Skorpiona.

Miłość

Wciąż jesteś przed moimi oczami,

ciągle czuję twój różany zapach,

budzę się po nocach, myślę o tobie

chcę cię znów przytulić, zobaczyć

co rano tak samo jak dawniej –

śliczne oczy, długie rzęsy, dołeczki

w policzkach, twój wspaniały chód,

uśmiech czuły, aż pokój się śmieje.
 

Pamiętam do dziś nasz pierwszy

pocałunek w zielonym buszu traw,

przywołuję twoje rozmarzone serce

wypełnione miłością bez granic.

Lubię bardzo, gdy jesteś obok mnie

czuję wtedy coś takiego, co można

ująć tylko w jedno słowo – miłość.
 

Tej miłości nie można zmarnować

ona ma szansę osiągnąć niebo.

I zimą gorąco

Duży mróz za oknem bieli drzewa

a niebo szare przysypia utrudzone.

Karmnik odwiedziła piękna sikorka

wydziobując z gracją okruszki słoniny.

Mgła sączy się wolno i rozlegle.
 

Tulę coraz mocniej ciebie

głaszcząc włosy dłonie grzeję

roziskrzając w sercu czerwień.

Zmysłowo płatki róż na ciało kładę

zacałowałem usta i policzki

w oczach rozbudzając zieleń.
 

Nocne igraszki gorące czułe

przy kominku i srebrzystym księżycu

przechodzą w soczyste arie rozszalałe.

Oddech łapiemy przy bladożółtym słońcu.

W niezapominajkach wierności

Miłości nadajesz nowy sens

patrzysz wnikliwie oczami serca.

W bogatym rytmie twojego ciała

miłość jest słuchaniem, kwitnieniem,

uszczęśliwianiem, pielęgnowaniem.
 

Jesteś jak górski strumyk,

co daje moc przetrwania.

Powstałaś z promyków słońca,

by mrok rozjaśniać nad wodami.
 

Rozkwitasz każdego ranka

niczym pierwiosnek pachniesz wiosną.

Jak przebiśnieg pokonujesz trudności,

aby potem żyć pełnymi garściami.
 

Niczym biała niewinna stokrotka

chylisz pokornie główkę.

Czuwasz nad naszym bytem,

który czasem wyrywa się z rąk.
 

Widzę cię w niezapominajkach wierności,

w spojrzeniu niebieskookich bławatków,

w płatkach róż mieniących się purpurą,

w paciorkach czerwonej jarzębiny.
 

Tak miło z tobą pić herbatę,

zasnąć u boku spokojnie,

rano popatrzeć ci w oczy

i cieszyć się twoim oddechem.

Od wszystkiego o czym teraz myślę

znaczysz o niebo więcej.

Romantyka

księżyc gwiazdy spacerują po ciałach

lekko zawstydzone spurpurowiały

a półcienie świec odbite na ścianach

tańczą drżąc podobnie jak my teraz
 

wtuleni bez pamięci w siebie taplamy

się w szczęściu jak dzieci w kałużach

radując się każdą chwilą i przypływem

czarujących uniesień ambrozyjskich
 

wystarczy nam trochę wina

oraz topiących się kropelek lodu

i znów z pasją powtarzamy siebie

zatracając zmysły bezgranicznie

Kochaj mnie

Twoja miłość zapala gwiazdy

ożywia słońce choć pochmurnie

każe bić sercu bardzo mocno

oczy barwi czerwonym płomieniem
 

Zmysły lukruje czarem słodkości

wyrywa z ciała duszę co frunie

jak ptak na wyżyny niebieskie

poraża błyskiem spojrzenia

Gorączkę amorów i flirtów zalotnych

osadza w całej okazałości na ustach

szałem miłosnym wypełnia ciało

jest ponad wszystkim co rozum ogarnie
 

Ja biorę ty dajesz ty bierzesz ja daję

i tak cały dzień całą noc

bo serca miłości prawdziwej

nie mają zmarszczek
 

Nic więcej od ciebie nie chcę

tylko proszę kochaj mnie

po bezkres morskiego szumu

Kazimierz Surzyn