NIEDZIELA PALMOWA

Rozpoczyna Wielki Tydzień, który poprzedza Wielkanoc. Upamiętnia triumfalny wjazd Jezusa do Jerozolimy, witanego wówczas przez tłumy gałązkami palmowymi i okrzykami: „Hosanna Synowi Dawida” (Mt.21).

W Jerozolimie już w IV stuleciu odbywały się procesje, aby przypominać to wymowne wydarzenie. Palmy zaczęto święcić w IX wieku. Stanowią one symbol życia. Zgodnie z wolą Ojca Świętego Jana Pawła II w Niedzielę Palmową od 1986 roku obchodzony jest także Światowy Dzień Młodzieży.

Obecnie po procesji w Niedzielę Palmową w kościołach co roku mają miejsce konkursy na najpiękniej wykonaną palmę wielkanocną. Dawniej palmy robiono wyłącznie z bazi i gałązek sosny tureckiej, spotykanej jeszcze dziś na Mioduszynie. Później do bazi dodawano gałązki cisu, jałowca, wiśni, mirt, zasuszone kwiaty oraz różnego koloru wstążki.

Moja babcia opowiadała mi o wierzeniach ludowych związanych z palmami. Uważano bowiem, że człowiek, który połknie bazię z poświęconej palmy, nie będzie chorował na gardło. Palmą wielkanocną dotykano zwierzęta aby były zdrowe i miały lśniącą sierść. Domownicy lekko okładali się nawzajem palmami co miało ich uchronić od wszelkich chorób. Krzyżyki wykonane z gałązek palmowych umieszczano na polach, aby chronić uprawy przed nawałnicami np. ulewnymi deszczami, wichurami, czy gradobiciem. Podczas burzy gospodynie często wkładały do niewielkiego garnka palmę razem z zapaloną świecą tzw. gromnicą i ustawiały go w oknie lub w jego pobliżu, by ocalić zabudowania od porażenia piorunem. Palmy przechowywano w domach za obrazami świętych, a także na zewnątrz np. pod okapami dachów wierząc, że ich obecność ochroni gospodarstwa i ich mieszkańców od nieszczęść.

                                                                                                                                                                  Kazimierz Surzyn

Źródła:

1)      Relacje Marianny Brożyny.

2)      Wspomnienia autora tekstu.