Wiersze o zimie

Zima

Ziemię obsypała anielskimi włosami,

spod butów strzelając ostrym mrozem.

Ubrała strzechy kryształowymi soplami,

ląd niebo malując intensywnie mlekiem.

Finezyjnie skuła grubym lodem wody.

Drzewom namiętnej przysporzyła urody,

które drzemią w płatkach śnieżnych,

a wiatrem poruszone uroczo dymią.

W zamieci wyrzeźbiła wydmy śniegowe

dzieci pobudzając do zabawy kulkami

jazdy na sankach nartach łyżwach.

Marzę o takiej zimie z dzieciństwa.

Białe wspomnienia

Biel miesza się z szarością

srebrem i promieniami słońca.

Spacerując wdychamy miłe

świeże leśne powietrze.

Z córeczkami budujemy igloo

śmiejąc się w magii puchu.

Do góry pnie się bałwan

w słomianym kapeluszu.

Konie z gracją splatają

barwny radosny kulig

ciesząc dzieci i dorosłych

a sanie rozsypują wokoło śnieg.

Przy ognisku śpiewając piosenki

łapiemy miłosne spojrzenia

a zajadając wypieczone kiełbaski

popijamy malinową herbatkę.

Gwiazdy malują twoje oczy

księżyc siedzi na ustach

mróz pudruje policzki

w granatowych nieba półcieniach.

W zmysłowej poezji śnieżnej

ambrozyjskie ciało roztańczone

obejmując ramionami pieszczę

i całuję usteczka rozmarzone.

I zimą gorąco

Duży mróz za oknem bieli drzewa

a niebo szare przysypia utrudzone.

Karmnik odwiedziła zabłąkana sikorka.

Mgła sączy się wolno i rozlegle.

Tulę coraz mocniej ciebie

głaszcząc włosy dłonie grzeję

roziskrzając w sercu czerwień.

Zmysłowo płatki róż na usta kładę

w oczach rozbudzając zieleń.

Nocne igraszki gorące czułe

przy kominku i srebrnym księżycu

przechodzą w soczyste arie rozszalałe.

Oddech łapiemy przy bladożółtym słońcu.

Sen i jawa

Płatki wdzierały się w oczy

wiatr potęgował gorzkie łzy.

Przybywało białego całunu.

Zobaczyłem ciebie we śnie

dlaczego on taki nie wiem

przecież nie lubiłaś zimy mamo.

Wicher rozhulał się na dobre

targając gałęzie świerków

i zrobił fałdy śnieżne w ogrodzie.

Wrony nieznośnie krakały

tańcząc skrzydłami na białym tle.

Płakałem. Powrócił ból. Wielki żal.

Języka gorycz. Pustka przebiła myśli.

Już poranek w żółtych promieniach

a potem wspomnienia zatrzymane

w sercu i w albumach zdjęć.

Tęsknię. Kocham cię mateńko.

Zimowo

Chmury niczym cukrowa wata

spacerują po nieboskłonie.

Promienie słońca wyzłacają

wierzchołki dostojnych gór.

Ziemię przykrył biały koc.

Skrzypi mróz pod butami.

Gdzieniegdzie głośno słychać

dzięcioły stukające o pień

miłosne gruchanie gołębi

i piski sikorek fascynujące

mnie od dziecięcych lat.

Puszyste gwiazdki srebrzyste

goszczą na dachach domów

tańcząc tango z wiatrem

z gracją finezyjnie dymią.

Ubrały drzewa przydrożne

w białe urocze sukienki.

Wybieliły aleje parkowe

tworząc baśniową scenerię

roztańczoną podmuchami.

Momentami dominuje cisza.

Przytuleni pomarzymy

jeszcze trochę uśmiechając

się w całusach szczęśliwych

i zaśniemy z optymizmem

licząc na radosne jutro.

W lesie

zdrowo przepięknie

kiedy wokoło biało

a na jodełkach kiście

oraz sopelki lodu

jak choinki świąteczne

przystrojone ptaszkami

które wyśpiewują nuty

i prosto z rewii gwiazdami

delektujemy się powietrzem

też przebłyskami promieni

co żółcą leśne przestrzenie

odbijając na śniegu ciąg cieni

Pejzaż zimowy

Białe niebo oraz ziemia

zaśnieżona cała przyroda

przejrzyście czysto mroźno

szaleją narty łyżwy sanki

prowadzone przez dorosłych

i szczęśliwe radosne dzieci.

Konie dźwięcznie splatają

barwny kulig jak nasze dłonie

które trzymamy w jedności

i rozsypują tumany śniegu.

Trwa zimowa huczna zabawa.

Magiczne święta. Dzieciątko

błogosławi ludziom. Choinki

zapach prezenty ujrzą światło

dzienne. Sylwestrowe bale

domówki a o północy znów

Nowy Rok powitamy ładnie

toastem z wielką nadzieją.

Kazimierz Surzyn