WIELKI CZWARTEK

Rozpoczyna Triduum Paschalne będące celebracją Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pańskiego. Wielki Czwartek upamiętnia Ostatnią Wieczerzę, a w szczególności ustanowienie podczas niej przez Jezusa Chrystusa sakramentów Eucharystii i Kapłaństwa.

W Kościele w czasie mszy zwanej Mszą Wieczerzy Pańskiej milkną dzwony. To czas zadumy nad życiem, cierpieniem, śmiercią, przemijaniem.

Według tradycji ludowej w Wielki Czwartek młodzi chłopcy biegali po wiosce z drewnianymi kołatkami, czyli deskami z uchwytem, do których przymocowane były młoteczki. Ich donośny dźwięk, po wstrząśnięciu, odpędzał złe duchy i piekielne moce. W godzinach wieczornych kultywowany był zwyczaj (w niektórych miejscowościach położonych pod Babią Górą występuje nadal), polegający na tym, że dzieci i młodzież palili wielkie ogniska. Doskonale pamiętam jak z kolegami zbierałem i układałem w stos drewno, smołę, trociny, wióra, kartony itp. Po podpaleniu tych materiałów biegaliśmy wokół ogniska krzycząc : „ Judaszu - przepadnij”, co tradycyjnie ma związek z Judaszem Kajfaszem i jego symbolicznym spaleniem jako zła świata. Czasem do rozpalonego ognia wrzucano słomianą kukłę Kajfasza. Były też przy ognisku śpiewy i zabawy. Pamiętajmy o tym, aby rozpalać takie ogniska tylko w miejscach bezpiecznych i dozwolonych, daleko od pól, lasów i zabudowań!!!

Po nabożeństwie kościelnym ludzie podążali nad rzekę, aby w jej nurtach umyć się, w celu oczyszczenia i uleczenia chorób. Pamiętam jak jeszcze kilkanaście lat temu moja babcia i dziadek kultywowali ten obyczaj. W Makowie Podhalańskim i okolicach istnieje do dzisiaj piękny zwyczaj dzielenia się chlebem symbolizującym życie, jedność, płodność, gościnność, przyjaźń i dostatek.

Kazimierz Surzyn