Rozmowa koni – opowieść z Zawoi

Działo się to dawno temu w Zawoi. W chałupie Agnieszki trwały wielkie przygotowania na przyjście Dzieciątka.
    -   Jak ten czas biegnie szybko. Dopiero były Święta Wielkanocne, a już za chwilę będą Bożego Narodzenia – pomyślała kobieta.
    Jodełkę już wczoraj przyniósł Ludwik, mąż Agnieszki. Ustawił ją w rogu izby przy oknie. Trójka ich dzieci: Terenia, Władek i Marysia zaczęli przystrajać choinkę jabłkami, orzeszkami, ciasteczkami zawiniętymi w złotko, łańcuszkami własnoręcznie przez nich wykonanymi z bibuły, włosami anielskimi, gwiazdą oraz świeczkami.

    Agnieszka krzątała się w kuchni. Na wigilię gotowała kwaśnicę z ziemniakami, kapustę z fasolą, makaron z jabłkami, nawar z pieczarek, a także smażyła karpia.
Zaświeć świeczki na drzewku – popędzała Agnieszka, Ludwika. Może przyjdzie do nas jakaś dusza naszych przodków i się ogrzeje – dodała, mieszając drewnianą łyżką kwaśnicę.
Zaraz zaświecę – odpowiedział Ludwik. A ty moja miła pamiętaj o dodatkowym nakryciu dla zabłąkanego gościa – przypominał.

    Kiedy zabłysła na niebie pierwsza gwiazdka, cała familia zasiadła do wieczerzy. Rozpoczęli modlitwą, czytaniem Pisma Świętego o narodzeniu Jezusa, życzeniami, dzieląc się wzajemnie opłatkiem.
Smaczne dania przyrządziłaś – pochwalił żonę Ludwik.
A wam dzieciaczki smakują? - zapytała.
Tak, dobre – chórem odpowiedziały.
Czy święty Mikołaj przyjdzie? - dociekała Tereska. 
Pewnie dotrze tutaj za chwilę – szepnęła Agnieszka do córeczki.
O, widzisz, właśnie puka.         
    Dzieci stanęły w szeregu pod drzwiami. Przeczuwały, iż to z pewnością będzie Mikołaj. Ludwik podniósł skobel. Mikołaj wszedł do izby z workiem.
Popatrzcie jaki on jest piękny – chwaliła Mikołaja, Marysia.
Przeżegnajże się, moja droga – poprosił ją Mikołaj, podobnie jak pozostałe dzieci. Marysia prędko uczyniła znak krzyża, a po niej zrobili to samo Tereska i Władek.
Pięknie. Teraz czas na prezenty – oznajmił Mikołaj i przytulił dzieci do serca. 
    Tereska otrzymała cudną lalkę, Marysia klekotkę ptaszka na kółkach, zaś Władek konika na biegunach z drewna. Agnieszce dał duży szalik, a Ludwikowi wełniane skarpety. Wszyscy zadowoleni z podarunków z radością śpiewali kolędy i pastorałki.

    Po tym wszystkim Ludwik tradycyjnie udał się do sadu, aby opukać drzewa. Czynił tak po to, aby lepiej rodziły owoce. Potem krowie dał siana ze stołu wigilijnego, by zawsze była zdrowa oraz dużo dawała mleka. Świnka, aby urosła wielka, a także tłuściutka dostała resztki z wigilii, tak jak nakazywał obrzęd. Gospodarz podsypał owsa kurom, aby dużo jaj znosiły, a koniom, żeby miały siłę do ciężkiej pracy na roli.

    Agnieszka umyła dzieci w wanience i położyła je spać. Usnęły prędko, ponieważ miały dziś bardzo dużo atrakcji i świątecznych myśli. Sama zaczęła ubierać się na Pasterkę, aby przywitać Jezusa. W poprzednim roku był Ludwik, teraz przyszedł na nią kolej. Musieli się przecież zmieniać, gdyż nie mogli zostawić dzieci same w chacie.

    Ludwik od dawna wiedział, że o północy w tą cudowną noc, zwierzęta mówią tak samo jak ludzie.
Trzeba to wreszcie sprawdzić. Dzieci smacznie śpią, żona na Pasterce – to pójdę do obory posłuchać co mówią konie – dumał. W końcu jak pomyślał, tak zrobił. Ukrył się za winklem, czekając, co się wydarzy dalej. Naraz słyszy, jak jeden koń do drugiego przemówił:
Mamy, mój bracie, wielką radość Agnieszka spodziewa się kolejnego, czwartego potomka.
Tak, zaiste to świetna wiadomość. Ludwik jeszcze nic o tym nie wie, bo żona obawia się jego reakcji.

    Gospodarz, kiedy to usłyszał był szczęśliwy. Takie dzieciątko to cud, miłość, jedno z największych darów na tym Bożym świecie. Uradowany czekał na żonę.
Wiesz, Ludwiku trochę mnie mdli i jakoś dziwnie się czuję.
A to naturalne.
Co ty wiesz?
Tak. 
A skąd, przecież nic ci nie mówiłam.
Mam swoje sposoby. To najwspanialszy prezent świąteczny.  
    
    Ludwik uśmiechnął się czule odjął małżonkę i serdecznie pocałował.

Kazimierz Surzyn