Przygoda proboszcza – opowieść z Makowa Podhalańskiego

            Dawno temu pięknego, letniego wieczoru proboszcz makowski wracał z przyjęcia imieninowego od proboszcza z Jordanowa. Było ciepło, zdrowo, bardzo przyjemnie. Duchowny wpatrywał się w niebieski ornament gwiazd i jasno świecący księżyc. Jechał po polnej drodze wozem, który ciągnęły dwa żwawo galopujące konie, prowadzone przez woźnicę. Las usytuowany  po obu stronach drogi rozsiewał  świeżą woń. Krzewy pokrywał uroczo półcień. Śliczne kwiaty na łąkach zachwycały wzrok. Urzekały też  w oddali szumiący strumyk, góry porośnięte drzewami, wzgórza, doliny, pola uprawne z zapachem siana i zboża złociste pachnące chlebem. Przepiękny stworzyłeś świat Boże – rozmarzył się kapłan. Taki misterny, bogaty w naturę. Tylko dostrzegać, podziwiać i chwalić. Pragnął, z całego serca, aby każdy człowiek dbał o środowisko przyrodnicze, tak bardzo potrzebne dla zdrowia i relaksu.

            Wtem z lasu wybiegły wilki. Wyjąc głośno, biegły w stronę jadącego księdza. Przez chwilę stało się bardzo groźnie. Zwierzęta prawie dobiegały już wozu i koni. Proboszcz nie mając znikąd ratunku, spojrzał z Góry Osielskiej na kaplicę w Juszczynie, która stała na miejscu obecnego kościoła i zaczął modlić się do Matki Bożej: „Zdrowaś Maryjo, łaski pełna... Błagam Cię, Pani Najświętsza, ocal woźnicę oraz mnie”. Potem jeszcze zanosił modły do Madonny makowskiej słynącej z łask. Modlitwy zostały wysłuchane. Cud sprawił, iż wilki odwróciły się i pobiegły w stronę lasu. Chryste, Matko, wielka jest moc, siła modlitwy – rozmyślał duchowny. Ona  pomaga  szczególnie w trudnych chwilach, ale modlić trzeba się zawsze, też wtedy, kiedy jest dobrze.  Szczęśliwi i cali dotarli do Makowa, gdzie w świątyni modląc się dziękowali Bogu oraz Matce Bożej Makowskiej Królowej i Opiekunce Rodzin, przed  Jej cudownym wizerunkiem. Makowianie także złożyli dziękczynienie Madonnie za uratowanie życia proboszczowi i woźnicy.

Kazimierz Surzyn