Ojciec Święty Jan Paweł II - O świętości

Ojciec Święty Jan Paweł II często pisał i mówił w wygłaszanych przez siebie homiliach o świętości. Wskazywał na fakt, iż wierni należący do Kościoła otrzymują powołanie do świętości. Powiedział o tym następująco: „wszyscy chrześcijanie jakiegokolwiek stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałości miłości, zachęcani są oraz zobowiązani do osiągania świętości i doskonałości własnego stanu.”

Chrystus zatem powołuje do świętości każdego człowieka, dając mu wszystko to co jest mu potrzebne, aby stał się świętym, czyli w pełni szczęśliwym. Pan Jezus oczekuje od nas jedynie współpracy w realizacji tego celu. Świętość jest dziełem Boga, ale może się ona dokonać jedynie pod warunkiem współdziałania każdego z nas z Chrystusem.

Droga prowadząca do świętości wiedzie przede wszystkim poprzez chrzest, Komunię Świętą, częstą spowiedź, bierzmowanie, ofiarę Krzyża, codzienną modlitwę, pójście razem z Jezusem przez życie, całkowite zawierzenie siebie Jezusowi przez Maryję, zawierzenie swojej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, wszystkiego czym jesteśmy i co posiadamy. Tak jak to czynił Papież Jan Paweł II przez całe swoje życie. Ojciec Święty mówił i pisał o tym: „Życie w świętości pozwala zatem w pełni wyrazić i zrealizować potrójne i zarazem jedyne munus propheticum, sacerdotale et regale, które każdy chrześcijanin otrzymuje w darze, gdy przez chrzest odradza się z wody i z Ducha. Jego życie moralne ma walor rozumnej służby Bożej, która wypływa i bierze moc z tego niewyczerpanego źródła świętości i uwielbienia jakim są sakramenty, zwłaszcza Eucharystia. Uczestnicząc w ofierze Krzyża, chrześcijanin dostępuje udziału w ofiarnej miłości Chrystusa i zostaje uzdolniony oraz zobowiązany do okazania tejże miłości w życiu poprzez wszystkie swoje postawy i czyny… Nie bójcie się iść drogą świętości… zawierzając Bogu siebie i wszystko co posiadacie… należy zawsze pamiętać, że cała duchowa siła i moc człowieka wypływa z modlitwy. To na modlitwie i w sakramentach a przede wszystkim w Eucharystii, pozwalamy Jezusowi, aby przemieniał nasze serca, uwalniał je od grzechów i uzdalniał do miłości… i świętości.”

Aby zbliżać się ku świętości powinniśmy być wierni nauce Chrystusa, wcielać ją w życie, dawać jej świadectwo w codziennym, nie pozbawionym przecież trosk życiu i zawsze trzeba okazywać ludzkie serce dla każdego człowieka. Drzwi naszych serc muszą być otwarte dla Chrystusa o każdej porze dnia i nocy. I nie trzeba się tego bać.

Ideału doskonałości nie należy jednak traktować jako wizji życia nadzwyczajnego, które jest dostępne tylko dla wybranych. Każdy z nas może być świętym, a drogi do niej są wielorakie, najczęściej wypływają ze zwyczajnego życia chrześcijańskiego. Jan Paweł II powiedział: „Składam dzięki Bogu za to, że pozwolił mi beatyfikować i kanonizować w minionych latach tak wielu chrześcijan, a wśród nich licznych wiernych świeckich, którzy uświęcili się w najzwyklejszych okolicznościach życia.”

To my razem możemy sprawić, aby każde miejsce, np.: rodzina, zakład pracy, zbiorowość miejska czy wiejska itp., w którym przebywamy w danej chwili naszego życia, sprzyjało dążeniu do świętości, a w końcu jej osiąganiu. W każdym takim miejscu poprzez piękno swojego człowieczeństwa, bogactwo osobowości, miłość, dobroć, sprawiedliwość, prawdę, mądrość możemy wznieść się na wyżyny duchowego wzrostu.

Aby tworzyć takie środowiska dążące do osiągania świętości według nauki Papieża Jana Pawła II: „… potrzeba świadectwa. Potrzeba odwagi, aby nie stawać pod korcem światła swej wiary. Potrzeba wreszcie, aby w sercach ludzi wierzących zagościło to pragnienie świętości, które kształtuje nie tylko prywatne życie, ale wpływa na kształt całych społeczności.”

Kazimierz Surzyn

Źródła:

1. Andrzej Nowak, Karol Wojtyła – Jan Paweł II, Kronika życia i pontyfikatu, Kraków 2005.

2. Kard. Stanisław Dziwisz, Świadectwo, Warszawa 2007.

3. Adhortacja apostolska „Christifideles laici, nr 16, Watykan 1988.

4. Encyklika “Veritatis splendor” nr 107, Watykan 1993.

5. List apostolski “Novo millennio ineunte”, nr 31, Watykan 2001.

6. Homilia Jana Pawła II wygłoszona w czasie Mszy św. kanonizacyjnej w Nowym Sączu 16 czerwca 1999r.

7. Miłujcie się nr 3/2005.

8. Nasz Dziennik nr 252/4791/2013.