„Liryk Niepokalanej”. Powrót ojca Bernarda do Zawoi

Po ponad czterech dekadach od śmierci Bernard Smyrak, karmelity bosego, poety, tłumacza i niestrudzonego budowniczego życia duchowego, jego doczesne szczątki powrócą do miejsca, z którym związał jedną z najważniejszych inicjatyw swego życia. W sobotę 14 lutego 2026 roku o godz. 12.00 w klasztorze Karmelitów Bosych w Zawoi zostanie odprawiona Msza święta za śp. ojca Bernarda, po której urna z jego prochami zostanie złożona na cmentarzu na Przysłopiu.

Poeta i mistyk

Ojciec Bernard Smyrak zapisał się w historii duchowości i kultury religijnej jako twórca niezwykle płodny. Pozostawił ponad 200 utworów wierszowanych, kilka tomików poezji, około 20 hymnów kościelnych oraz 6 dramatów. Jego dorobek publicystyczny obejmuje około 180 artykułów religijnych, a piśmiennictwo duchowe – 36 książek, w tym 11 biografii osób świątobliwych i świętych.

Szczególną zasługą ojca Bernarda było przyswojenie językowi polskiemu dzieł wielkich mistrzów mistyki hiszpańskiej – doktorów Kościoła: św. Teresy od Jezusa (w pięciu tomach) oraz św. Jana od Krzyża. Jego poezja, nasycona emocjami i żarliwą pobożnością, bywała nazywana „liryką Niepokalanej”, a poematy osiągały poziom inspiracji mistycznej. W prozie często pobrzmiewały natomiast impresje z podróży i pielgrzymek.

Szczególnym świadectwem jego duchowości jest wiersz maryjny „Magnificat”, w którym dziękczynienie za dar życia splata się z głęboką, osobistą modlitwą wdzięczności.

Budowniczy na Przysłopiu

Z Zawoją ojca Bernarda łączyło coś więcej niż tylko epizod. Był pomysłodawcą, inicjatorem i pierwszym realizatorem budowy klasztoru św. Józefa na Przysłopiu. Parcelę pod klasztor ofiarowała Maria Bielas, a pierwsze materiały do budowy przygotowywano już w 1938 roku. W latach 1941–1945 ojciec Bernard doprowadził budowę domu do stanu surowego, a po wojnie – w dużej mierze własnym wysiłkiem – wykończył go jako rezydencję wypoczynkową dla studentów i wykładowców Gimnazjum Karmelitów Bosych w Wadowicach.

W kolejnych latach powstała drewniana kaplica św. Józefa oraz Droga Krzyżowa wokół klasztoru. W 1954 roku Kapituła Prowincjalna wyraziła zgodę na przyjęcie fundacji, a formalny dokument erekcyjny podpisał biskup Michał Klepacz po uzyskaniu aprobaty biskupa Franciszka Jopa. Zawojski klasztor stał się trwałym owocem wizji i determinacji ojca Bernarda.

Ostatnia droga

Ojciec Bernard zmarł 21 maja 1980 roku w Łódź i tam spoczął na cmentarzu św. Rocha. Dziś, dzięki wieloletnim staraniom rodziny, przyjaciół oraz karmelitów bosych z Zawoi, powraca na ziemię, którą współtworzył duchowo i materialnie.

Uroczystości zaplanowane na 14 lutego 2026 roku będą nie tylko aktem pamięci, lecz także symbolicznym domknięciem drogi życia kapłana, poety i budowniczego – człowieka, który „Magnificat” potrafił śpiewać zarówno piórem, jak i codziennym trudem.