"Cykl wierszy naszych czytelników" O WIOŚNIE WIERSZEM - Kazimierz Surzyn

Kazimierz Surzyn z Makowa Podhalańskiego.

WIOSNA

Zapachem ziemi seledynem rozkwita

tu coś kwitnie tam przekwita

jest wielkim zielonym pazurem

lekkim łagodnym powiewa wiatrem

ptasie koncerty cudowne prowadzi

których brzmienie moje stresy łagodzi

ckliwe ciepłe promienie przemyca

magicznością mi serce zachwyca

duszę moją wygina z oczarowania

jak ciało w pozach tańczenia

...

Szlachetną rajską zielenią buchnęła

wonią wielokwiatową światem zawładnęła

wyznała sadom szlachetną miłość

której owocem jest pąków bujność

  Z WIOSNĄ ŻYJĘ...

Słońce spaceruje

trasami nieba,

mocno promieniuje.

Ptaki świergocą

w leśnych ostępach,

zielenieje trawa

i szare gąszcze.

Obserwuję taniec

chrabąszcza

i zwinną małą

jaszczurkę.

W wiosennym

radosnym zarzewiu

pędzę gdzieś

w zielone pole,

powietrze czyste,

głęboko oddycham

i kuszony pięknem

serce kwiatami przystrajam.

Wiosna...

kołysze polaną,

przebiśnieg, stokrotka,

kaczeniec, żabie oczko,

zapachem wypełnia myśli.

Czuję na duszy lekkość,

jakieś przeistoczenie

tak, jak ta ziemia co rodzi,

W LESIE BESKIDZKIM

Uchwycić tę przestrzeń zieleni

i przebijające między drzewami wiązki promieni

poezję przy wiatru akompaniamencie

i zapach drzewostanu najmilejszy na świecie

Stoją dumne między niebem a ziemią

z rozłożystymi gałęziami co urodą mnie karmią

z wierzchołkami wbitymi w chmury

niczym Boskie posągi natury

JAK KWIAT DOJRZEWAĆ

Polne ogrodowe kwiaty podziwiamy

w alejach parkowych

w pokojach w kwiaciarniach zachwalamy

i te za oknem

wijące się na drabinkach

albo na kratach drewnianych

czy w donicach wikliną splecionych

wszystkie zapatrzone w niebo

w wiosennym rozkwicie

dojrzewać jak kwiat

i wzrastać do Boga

WIOSNĄ NA BABIEJ GÓRZE

Ze szczytu patrzę na wielkość przyrody

bujność traw i lasów przez Boga stworzonych,

na skały odbijające promienie słońca

i strumyk co się w nim kąpie niebo.

Zapatrzony zapominam o krzywdach życia,

tych doznanych i urojonych przez siebie,

wiatr koi złe wspomnienia, co giną w borze

z nut szumu wydobywa moje przebaczenie.

Wśród dźwięków i kolorów górskich,

buduję w sobie nową hierarchię wartości,

sens życia z którym byłem na bakier,

każe mi wzrastać ponad swoje Ego.