Wiara – Sens życia

Bardzo często zadajemy pytania: Jaki jest sens ludzkiego życia?, Po co żyjemy?, Jakie są cele naszego życia?, Czy można powiązać całe życie człowieka w logiczną całość?, Czy to życie służy jakiejś sprawie, czemuś, a może komuś?, Czy moje życie jest wartością, a jeśli tak to dla kogo? itp.

   Pytałem moich przyjaciół, znajomych, ludzi przypadkowo spotkanych właśnie  o sens ludzkiego życia. Usłyszałem różne odpowiedzi. Oto one: „Życie jest pozbawione sensu, ponieważ człowiek jest na ogół samotny, zamknięty w ornamentach własnego istnienia, coraz bardziej zagrożony przez przyrodę, przez cywilizację, przez samych ludzi i wie też, że nie jest nieśmiertelny, iż wcześniej, czy później zakończy swój żywot tu na ziemi i umrze”; „Życie jest jednym wielkim cierpieniem i mimo, że nie ma sensu, człowiek powinien walczyć o to by w każdej sytuacji życiowej był człowiekiem”; „Dla mnie życie nie ma sensu, bo są w nim nieszczęścia”; „Sens życia – trudne pytanie – rodzimy się, bawimy, uczymy się, pracujemy, dziennie załatwiamy setki różnych spraw, a potem umieramy i zostawiamy wszystko – gdzie tu jest sens?”, „Sensem życia może być jego prawidłowe zorganizowanie to jest takie, aby żyć jak najdłużej, cieszyć się dobrym zdrowiem, kondycją fizyczną, starać się omijać stres oraz wszelkiego rodzaju cierpienia”; „Sensowe wydaje się tylko życie przyjemne. Nie chodzi tu o jakieś nadmierne szaleństwa, gdyż one mogą doprowadzić do przeciwnych skutków, ale o pełne, choć umiarkowane czerpanie ze wszystkiego co przynosi życie, co może dać człowiekowi zadowolenie nie tylko fizyczne, ale przede wszystkim duchowe, wykorzystując tutaj głównie to, co daje nam współczesna kultura”; „Najbardziej namacalnym sensem życia według mnie jest w szczególności rozwój swojej osobowości: cech intelektualnych, moralnych, uczuciowych”; „Sens życia to wyczulenie się na potrzeby innych ludzi, to umiejętność dostrzegania dobra, piękna, prawdy, sprawiedliwości”; „Sens życia najbardziej jest widoczny w służbie ludziom, społeczności, narodowi, w walce z głodem, zacofaniem gospodarczym, ciemnotą, zabobonami, analfabetyzmem, nierównością społeczną, wykorzystywaniem jednych ludzi przez drugich, cyberprzemocą oraz terroryzmem”; „Moim sensem życia jest ciągłe zdobywanie prawdy o wszechświecie i o samym człowieku”; „Sensem życia są cnoty: wiara, nadzieja, miłość i nieustanne wcielanie ich w życie”; „Przestrzeganie Dekalogu i życie na wzór Boga – to istota sensu życia”; „Myślę, że miłość to sens naszego życia”; „Sensem życia jest wyzwolenie od cierpienia”; Sensem życia są: wiara, radość, zadowolenie, inspiracje, talenty, pasje, pomoc innym, pokonanie problemów, dążenie do zbawienia i spotkania się z Jezusem”; „Dla mnie sensem życia jest postępowanie z miłością do Boga, siebie samego i wszystkich ludzi”; „Sens mojego życia to wydobyć z siebie wszystko to co mam najlepsze”; „Sens życia dopiero odnalazłam w cierpieniu”; „Droga do Jezusa jest moim sensem życia”; „Długo szukałem sensu życia, aż wreszcie go znalazłem we wspólnocie charytatywnej, w ludziach napełnionych miłością i pokojem, których spotkałem na swojej drodze”; „Sensem życia jest Bóg i wiara w to, że kiedyś będę razem z Nim”; „Prawdziwym sensem życia jest obcowanie już tu na ziemi z Bogiem, modlitwa i  życie dla innych”; „Sens życia to łaska zobaczenia prawdy i pójście za nią, to łaska spotkania Boga we mnie i w innym człowieku”; „Sensem życia jest przeżyć je tak, by nie bać się śmierci, bez względu, kiedy ona nadejdzie. Bowiem dobrze przeżyte życie ziemskie daje olbrzymią szansę na życie w niebie”.

            Święty Jan Paweł II powiedział: „Człowiek jest wielki nie przez to, co ma, nie przez to, kim jest, lecz przez to, czym dzieli się z innymi”.

            Należy podkreślić, iż to my sami musimy zdecydować co tak naprawdę w życiu wybierzemy. Nie dajmy się światu zwieść, okłamać. Uważajmy, aby nie zbłądzić szukając sensu życia. Należy wystrzegać się haseł, które najkrótszą, często grzeszną drogą, mają nas doprowadzić do szczęścia. Nie bójmy się konsekwentnego światopoglądu chrześcijańskiego, w którym jest miejsce na miłość, dążenie do pełni życia, spełnienie planów życiowych, cierpienie a także śmierć. Przestrzegajmy Dekalogu, który moim zdaniem wyraża najpełniej sens naszego życia, ponieważ wskazuje nam drogę do wiecznego zbawienia. W biblijnej księdze Kaznodziei (12,13) czytamy: „Bój się prawdziwego Boga i przestrzegaj Jego przykazań. Na tym bowiem polega cała powinność człowieka”. Ważne jest szczególnie to, aby się nam chciało chcieć.

Kazimierz Surzyn

Źródła:

1. Ks. Mieczysław Maliński, To nie takie proste mój drogi, Kraków 1972.
2. Klejnoty życia, Częstochowa 2013.
3. Marek Sokołowski, Żyć nie byle jak, Kraków 2013.
4. Bł. Honorat Koźmiński, Biegnij do celu, Częstochowa 2012.
5. Ks. Tomasz Trębacz, Być człowiekiem pełniej – w myśli Edyty Stein, Kraków 2010.
6. John T. Baldwin, L. James Gibson, Jerry D. Thomas, Poza wyobraźnią. Nowe spojrzenie na życie, Warszawa 2014.