Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Obchodzone jest na pamiątkę wzięcia do nieba z ciałem oraz duszą Maryi po zakończeniu Jej życia na ziemi. Jest dogmatem Kościoła Katolickiego, który ogłosił papież Pius XII 1 listopada 1950 roku w konstytucji apostolskiej, czyli w dekrecie Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg).

Podkreślić należy, iż teologowie dzielą się na tych, którzy uznają śmierć ziemską Maryi. Są to tak zwani mortaliści. Innego zdania są immortaliści. Pierwsza interpretacja jest bardziej osadzona w tradycji Kościoła szczególnie Wschodniego i zgodnie z nią nauczał nasz umiłowany Ojciec Święty Jan Paweł II z wadowickiej ziemi.

Wydarzenie to zaczęto upamiętniać już w V stuleciu na Wschodzie poprzez obchody święta Zaśnięcia Matki Bożej. Zatem święto jest jednym z najstarszych świąt maryjnych. Około VI wieku w Konstantynopolu uroczystości ustalono na 15 sierpnia. Od następnego stulecia obchodzone jest w Europie. W Polsce oraz w innych krajach europejskich czci się Matkę Bożą Wniebowziętą jako patronkę ziemi, także jej przepięknej, bujnej roślinności. Stąd w polskiej tradycji ludowej święto znane jest pod nazwą Matki Boskiej Zielnej. W Czechach występuje jako święto Matki Boskiej Korzennej, zaś w Kongo – Matki Boskiej Znakomitej. Tego dnia w świątyniach święci się bukiety złożone z ziół, zbóż, kwiatów, warzyw, owoców, które następnie przechowywane są w domach, aby chroniły mieszkańców przed chorobami oraz przynosiły szczęście. Stanowi dziękczynienie za zebrane plony oraz prośbę o urodzaj w następnym roku. Znany jest również obrzęd „Ostatni snop” jako symbol pracy w polu, zakończenia żniw, a także swoisty dar dla przodków.

Znamienne jest także, iż Najświętszą Maryję Pannę wybrano na patronkę metropolii gnieźnieńskiej w X wieku, zaś największym dziełem polskiej sztuki rzeźbiarskiej jest ołtarz w kościele Mariackim w Krakowie, wykonany w XV stuleciu przez Wita Stwosza (1448 – 1533) niemieckiego rzeźbiarza, grafika, malarza, wybitnego przedstawiciela późnego gotyku, przedstawiający scenę zaśnięcia, wniebowzięcia i ukoronowania Matki Bożej.

W Kalwarii Zebrzydowskiej odbywają się cudne inscenizacje Zaśnięcia Maryi i Jej Wniebowzięcia, przyciągające corocznie tłumy wiernych. Na Jasną Górę przybywają wtedy liczne pielgrzymki z całej Polski na odpust ku czci Maryi. Ponadto święto często wiąże się z obchodami dożynek, czyli ze Świętem Plonów, połączonym z obrzędami dziękczynnymi za ukończenie żniw i prac polowych.

W naszej Ojczyźnie Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny było dniem wolnym od pracy już w Królestwie Polskim, w latach 1917 – 1918, później od 1924 roku aż do czasów Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Decyzją władz komunistycznych przestało być dniem wolnym od pracy w 1955 roku. Sejm RP przywrócił go na nowo w maju 1989 roku.

Kazimierz Surzyn