Gra w piłkę ręczną – zalety dla zdrowia

Piłka ręczna, zwana często szczypiorniakiem, uprawiana jest na całym świecie zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn. Dwie drużyny składające się po 7 zawodników każda, starają się zdobyć jak największą liczbę bramek. Źródła jej powstania sięgają starożytnych – Grecji, Rzymu. Rozwinęła się w średniowiecznych – Niemczech, Francji. W XIX stuleciu gra upowszechniła się w Danii, Czechach, na Słowacji, Ukrainie, Irlandii i Urugwaju. Pod koniec tego wieku ukształtowały się obecne zasady gry w piłkę ręczną, głównie w Danii, Niemczech, Norwegii i Szwecji. Pierwsze zasady gry spisał w 1898 roku, a opublikował w 1906 roku Duńczyk Holger Louis Nielsen (1866 – 1955), sportowiec, oficer, działacz sportowy, trzykrotny medalista olimpijski. 29 października 1917 roku został wprowadzony kolejny zbiór zasad gry przez Maksa Heisera (1879 – 1921), niemieckiego gimnastyka, działacza sportowego, trenera piłki ręcznej, uważanego za twórcę piłki ręcznej. Dwa lata później rozwinął je Carl Schelenz (1890 -1956), niemiecki nauczyciel sportu, nazwany ojcem nowoczesnej gry w piłkę ręczną. Pierwszy mecz rozegrano 13 września 1925 roku w Halle, w  mieście położonej nad rzeką Soławą, w środkowych Niemczech, pomiędzy drużynami Niemiec i Austrii – wynik wynosił 6:3. 4 sierpnia 1928 roku w czasie igrzysk olimpijskich w Amsterdamie utworzono pierwszą Międzynarodową Federację Amatorskiej Piłki Ręcznej (IAHF). Obecnie działa Międzynarodowa Federacja Piłki Ręcznej (IHP), z siedzibą w Bazylei, która powstała 11 lipca 1946 roku, w czasie kongresu założycielskiego w Kopenhadze. W 1938 roku rozegrano pierwsze mistrzostwa świata drużyn męskich w Niemczech, zaś kobiecych w 1957 roku w Jugosławii.

            W Polsce piłkę ręczną po raz pierwszy zaczęli uprawiać w 1917 roku legioniści I i III brygady Legionów Polskich w Szczypiornie pod Kaliszem, stąd nazwa szczypiorniak. Prawdopodobnie nauczyli się w nią grać od niemieckich wartowników. W 1928 roku założono Polski Związek Gier Sportowych, który w 1936 roku przekształcono w Związek Piłki Ręcznej, a w 1956 roku w Związek Piłki Ręcznej  Polski (ZPRP), będący reprezentantem piłki ręcznej w Polsce i za granicą. Oficjalne rozgrywki w piłkę ręczną mężczyzn na szczeblu krajowym rozegrano w 1930 roku, zaś kobiet w 1938 roku.     

            Zalety gry w piłkę ręczną:

• wzmacnia układ sercowo-naczyniowy,
• zwiększa tętno, poprawia wydolność tlenową, krążeniową
• zmniejsza ryzyko chorób takich jak np.: otyłość, cukrzyca, nadciśnienie,
• powoduje aktywność ruchową ciała praktycznie przez cały czas gry poprzez odbijanie  piłki,  łapanie jej, skakanie, obracanie się, uderzanie,
• umacnia mięśnie: ramion, pleców, klatki piersiowej, brzucha, miednicy, pośladków, nóg, łydek,
• pozwala spalić nawet do około 840 kalorii w ciągu jednej godziny grania,
• rozwija sylwetkę, zwiększa zwinność i gibkość, elastyczność ciała,
• wzmacnia koordynację rąk i oczu, skupienie umysłu,
• uczy odnalezienia siebie w zespole, współpracy w grupie, co jest ważne także w życiu codziennym, umiejętności dryblingu, podawania piłki, strzelania bramek, obrony, pozycji, podejmowania szybkich decyzji,
• buduje poczucie przynależności, dobrych relacji, przyjaźni,
• znacznie poprawia pewność siebie,
• powoduje uwalnianie endorfin, hormonów szczęścia, wpływających na poprawę nastroju, samopoczucia..

            Zatem jak widzimy gra w piłkę ręczną korzystnie wpływa na zdrowie zarówno fizyczne, jak i psychiczne. To świetna, dynamiczna, zespołowa, ekscytująca dyscyplina sportu, pozwalająca na fajne, aktywne spędzenie wolnego czasu wśród przyjaciół.

Kazimierz Surzyn