Adwent

Zapoczątkowany został w Rzymie w IV stuleciu. Stanowi szczególnie wymowny czas skupienia, przeznaczony na przygotowanie się duchowe oraz oczekiwanie na przyjście Jezusa Chrystusa. W tym roku rozpoczyna się 27 listopada, a kończy się 24 grudnia w Wigilię. Trwać będzie cztery niedziele.

Jego ważnymi elementami są:

• Roraty, czyli Msza święta, zwykle pierwsza, celebrowana o wschodzie słońca. Jest nabożeństwem wotywnym o Najświętszej Maryi Pannie. Ich nazwa pochodzi od pieśni „Rorate caeli desuper”, czyli „Spuśćcie rosę niebiosa”. W czasie ich trwania zapala się dodatkową świecę zwaną roratką, która wyraża obecność czuwającej Maryi. Obecnie odprawiane są też w godzinach wieczornych.

  Reklama

• Lampiony adwentowe oświetlają drogę do świątyni, ale także stanowią o konieczności zbierania przez cały czas Adwentu dobrych uczynków. Lampionami oświetla się pierwszą część mszy roratniej. Dopiero na hymn „Chwała na wysokości” włącza się wszystkie światła w kościele. Przypominają przypowieść Jezusa o roztropnych pannach, które oczekiwały na przyjście Oblubieńca właśnie z płonącymi lampionami. (Mt 25, 1 – 13).

• Wieńce adwentowe, jako radosne oczekiwanie na Jezusa, wykonywane są z gałązek świerku, jodły, sosny, w nich umieszczone są cztery świece, które oznaczają kolejną niedzielę Adwentu. Mogą mieć kolory np. trzy fioletowe i jedną różową, nawiązujące do szat liturgicznych kapłanów, lub czerwone. Światło świec wyraża nadzieję, światłość Jezusa, który rozprasza mroki. Zielone gałązki są oznaką życia wiecznego. Pomysł wieńców adwentowych przywędrował z Niemiec w 1830 roku.

  Reklama

• Kalendarze adwentowe służą do odliczania kolejnych dni Adwentu.

• Gra na ligawkach, instrumencie wykonanym z drewna, w formie rogu liczącego 1 metr długości. Dzięki niemu wykonywane są melodie przed wschodem słońca. Zwracają uwagę ludziom na nieuchronne nadejście końca świata oraz obwieszczają radosną nowinę rychłego przyjścia Syna Bożego. Zwyczaj ten ma związek z Roratami.

Kazimierz Surzyn